• Werken naar vermogen

    16 februari 2012 – 13:57

    Afgelopen dinsdagavond was ik dus bij de commissievergadering van het stadsdeel. Hierdoor kon ik niet naar de uitzending van Nieuwsuur kijken dat ging over de wet Werken naar Vermogen. Toch heb ik het opgenomen via mijn digitale recorder. Hier kwam mijn collega-blogger van GeenBeperking.nl, Harry Haddering, in voor.

    Zelf ben ik sinds begin van deze maand erg blij. Ik ga vanaf 1 maart werken voor Philips. In januari heb ik twee gesprekken gehad met uiteindelijk een positieve uitkomst. Het is werkgelegenheidsplek op de afdeling Marketing & Sales en ik zie dat als een mogelijkheid om mij te bewijzen. Niemand is tegenwoordig zeker van een baan, dus als je kans krijgt moet je die met beide handen aanpakken. Zeker als het gaat om bedrijf als Philips. Een bedrijf waar we als Nederland trots op mogen zijn!

    De wet Werken naar Vermogen heb ik ook gelezen. Ik zie het als een positieve wet. Hierdoor krijgen denk ik veel meer mensen met een handicap kansen op de arbeidsmarkt. Daarnaast ligt er meer verantwoordelijkheid bij de gemeenten. Volgens mij erg goed, die kunnen namelijk wel meer betekenen op dit gebied. Natuurlijk zou het een bezuinigingsoperatie kunnen zijn, maar dat kan je niet van te voren weten.

    Het is dus afwachten hoe alles gaat lopen. Zowel met de wet als mijn baan. Ik ga mij in ieder geval voor 150% inzetten. Zodat ze mij na de werkervaringsjaar niet meer weg willen hebben. En dat ga ik met gevoel en eenvoud doen. Maar voornamelijk met veel positivisme.

    Bron: philips.startkabel.nl

    Tags , , , | Category Werk | Permalink | Comment (0)

  • Nog even wennen aan brainstormen

    15 februari 2012 – 15:58

    Gisteren was er iets heel leuks gaande tijdens de commissievergadering Openbare Ruimte & Financiën. Naast dat namens Onbeperkt Oost werd ingesproken over het Handboek Inrichting Openbare Ruimte waarbij de raad de adviezen echt willen oppakken, was er ook ruimte gemaakt voor een brainstormsessie over horeca. Dit was de eerste keer dat de raad dit deed en het was een experiment. De fractie van D66 kwam met dit voorstel.

    Een brainstormsessie waarbij ken ik dat ook al weer? Ja, tijdens opzetten van deze website. Samen met mijn neef en nicht heb ik een avond lang zitten brainstormen over de naam en onderwerpen die naar voren kunnen komen op de site. We pakten gewoon een vel papier en schreven alle namen op die in ons op kwam.  Dit deden gewoon op een willekeurige plek, maakt niet uit waar. Op het einde van de avond, na een aantal drankjes te veel, was er geen wit plekje meer vrij. Maar we hadden wel resultaat. Held op Wielen was geboren!

    Maar met een wat grotere groep raadsleden werkt dit toch wat anders. Je zag dat Liesbeth Boesenkool wel goed voorbereid was op de brainstormsessie. Ze noemde verschillende mogelijkheden op van horeca dat in het stadsdeel zouden kunnen komen. Ook een bar waar je vrij was om verschillende dingen te roken kwam naar voren. Misschien kunnen we Woody Harrelson wel naar het stadsdeel halen. Dan kan hij hier een frisse luchtbar beginnen.

    Voor de rest van de leden was een brainstormsessie even wennen. Iedereen wilden interpreteren met de opmerking dat het van de creativiteit afhangt van de ondernemer wat er in het stadsdeel komt qua horeca. Daar hebben ze gelijk in, maar bij een brainstormsessie mag je zeggen wat je wilt en geen enkel idee is gek. Voor de notulist zal het ook wel even wennen zijn geweest. Waarschijnlijk heeft ze netjes achter elkaar opgeschreven wat ieder raadslid heeft gezegd. Terwijl ze eigenlijk een papier had moet pakken en elk idee van de raadslid op een willekeurige plek had moeten zetten. Maar daar zijn experimenten voor.

    Tags , , , | Category Politiek | Permalink | Comment (0)

  • Op vakantie met handicap, een hele organisatie!

    25 januari 2012 – 16:06

    Voor mensen met een handicap is op vakantie gaan een grotere organisatie dan voor valide mensen. Dit laat de Belgische film Hasta La Vista wel zien.  De eerste keer dat ik over deze film hoorde was op de blog van een collegablogger bij GeenBerperking.nl, Sharp Ben. Hij komt zelf uit België en was hierdoor eerder op de hoogte van deze film. Al was de film in november vorig jaar al te zien in de Nederlandse bioscopen, ik heb de film nu net gezien. Ik stond door deze film erbij stil dat ik nu wel wat moet regelen wil aankomende zomer nog op vakantie.

    Aankomende zomer ga ik in ieder geval met een groep goede vrienden naar Zeeland. Dit is een week dat georganiseerd wordt door De Zonnebloem. Eerst zag ik daar tegen op. Ik heb altijd een beeld dat De Zonnebloem een organisatie was voor zwaardere gehandicapten. Nu ben ik er toch op gewezen door mijn goede vrienden dat te vergelijken is met De Wielewaal, een organisatie waarmee ik in het verleden op vakantie ben geweest. Aankomende zomer moet ik maar ervaren hoe het is om op vakantie te gaan met De Zonnebloem.

    Maar naast de week Zeeland wil ik aankomende zomer ook een week of twee weken naar het vakantiehuisje van mijn ouders in Zuid-Frankrijk. Hiervoor heb ik alleen vrijwilligers nodig en geen aanbod waarbij ook de vakantie bepaald wordt. Daarom heb ik het internet afgezocht om te kijken of dat aangeboden wordt. Maar het blijven aanbiedingen die gepaard gaan met gehele vakanties.

    Het is natuurlijk mogelijk om dit uiteindelijk te realiseren. Misschien moet ik er iets harder aan trekken om dit te bereiken. Gisteren heb ik gegeten bij mijn zus en bij haar heb ik mijn wens aangekaart dat ik ook naar het huisje in Zuid-Frankrijk wil. Zij is van mening dat je dit eerder moet polsen bij vrienden of familie. Hier heeft ze misschien wel gelijk in. Je hebt dan iemand mee waar je het goed mee kan vinden en dan doet die persoon ook wat hij of zij leuk vindt. Dat weet je niet als je een vrijwilliger meeneemt.

    Alhoewel ik voor aankomende zomer op deze manier een vakantie wil regelen denk ik dat het toch een gat in de markt zou zijn. Dat er een organisatie is die vrijwilligers aanbieden die met jou op vakantie willen. Waarbij, je net als onze Belgische vrienden van Hasta La Vista, je eigen reisschema en reisprogramma kan neerleggen.

    Tot die tijd moet je het proberen te regelen met vrienden of familie. Wat natuurlijk extra gezellig is. Eindelijk heb ik dus de film Hasta La Vista bekeken. Als gehandicapten heb ik, net als Sharp Ben, ook gezien dat niet alles realistisch is. Dat de verzorgster in haar eentje een tentenkamp op zet en dat de rolstoel niet opgeladen wordt de twee weken dat ze op vakantie zijn. Maar dit zal de valide kijker zijn ontgaan. De film geeft voor die kijkers een beeld wat er allemaal komt kijken om met een handicap op vakantie. En dat is misschien maar goed ook.

    Tags , , , | Category Vakantie | Permalink | Comment (0)

  • Bij D66 kun je nog wel de nieuwjaarsgroet geven!

    15 januari 2012 – 15:42

    Terwijl ik dit schrijf zitten we alweer twee weken in 2012. Te laat om nog een gelukkig nieuwjaar te wensen.  De afgelopen weken ontbeerde het mij tot inspiratie. Daarom is dit ook pas mijn eerste blog van het nieuwe jaar. Ook de rubriek Uitpakken! is er de laatste tijd niet van gekomen. Ik heb besloten deze rubriek alleen voorbij te laten komen als ik een onderwerp ervoor heb.

    Wat ik al zei: “Het is te laat om nieuwjaar te wensen.” Toch heeft D66 dat dit weekend nog gedaan. Nadat ik donderdag alweer genotuleerd heb voor de fractie, heb ik gisteren met een groepje medewerkers van het stadsdeel Centrum nog geflyerd op de Noordermarkt.  Gewoon om de bezoekers van de markt een gelukkig nieuwjaar te wensen. Er waren genoeg mensen die onze folder aan wilden pakken.

    Na anderhalf uur besloten toch even te stoppen om ons op te warmen met koffie. Waarna we nog een uurtje door gingen flyeren. Rond half 5 stopten we. De markt was niet zo vol meer. En krampjes pakten in om voor de dag te stoppen. Er werd afgesloten met een borrel in P96. Daar was ik niet zo heel lang bij, want ik ging ook nog naar een borrel voor D66 in mijn stadsdeel.

    Rond 6 uur was ik weer thuis en ging ik wat eten waarna ik weer naar de volgende borrel ging in het Badhuis Theater. Het was heel gezellig. Na de speech van Jeroen van Spijk, wethouder in stadsdeel Oost, was het gewoon gezellig borrelen. Ik sprak een oud duo-raadslid van Oost-Watergraafsmeer die mij het advies gaf om vooral niet te schromen om ook wat in te brengen als fractie assistent. Ook sprak ik met gemeenteraadslid. Waar ik naar voren bracht dat natuurlijk de tram toegankelijk moet zijn voor fietsers, maar dat dat niet ten kosten moest gaan voor de gehandicapten. De plank voor gehandicapten wordt namelijk uit tramlijn 26 gehaald voor ruimte voor fietsers.

    Het was een gezellige avond. Tot in de late uurtjes was ik bij de borrel. En toen ik naar huis reed heb ik ook nog eens omgereden. Hierdoor was ik weer frisser thuis. Op naar een nieuw succesvol jaar!

    Tags , , , , | Category Politiek | Permalink | Comment (0)

  • Met goede moed het nieuwe jaar in!

    22 december 2011 – 12:08

    Het jaar loopt met een stoomsnelheid voorbij. Terwijl ik in een vorige blog vertelde over hard knokken voor een baan ook in december, merk ik dat het aanbod deze maand erg mager is op het gebied van vacatures. Dit is misschien niet eens zo vreemd. Elk bedrijf kijkt wat voor winsten en verliezen ze hebben. En iedereen weet dat het economische mindere tijden zijn. Het is voordeliger om iemand in het volgende jaar aan te nemen dan dit jaar.

    Toch had ik op de valreep van dit jaar nog een sollicitatiegesprek. Zie mijn stuk op Geenbeperking.nl. Ook heb ik via Seniors for Talents een mentor gekregen. Iedere mentor heeft raakvlakken in de branche waar zijn/haar kandidaat in wil werken. Mijn mentor heeft communicatiewetenschappen gestudeerd en heeft jarenlang in de uitgeverswereld gewerkt. Nu werkt ze bij Capgemini. Deze kan mij helpen met het verbeteren van mijn curriculum vitae, haar netwerk gebruiken om mij aan te bevelen en ik kan bij haar terecht voor allerlei vragen op het gebied van werk zoeken en solliciteren.

    Ik denk dat er een goede klik was tussen ons. Ik heb haar meteen benaderd met de vraag of een bepaalde vacature die ik ontving via mail geschikt zou zijn. Hier heb ik ook vrij snel antwoord op gekregen. Uiteindelijk had ik op die vacature dat gesprek waar ik over vertelde op Geenbeperking.nl. Zelf moet ik hard blijven knokken om een baan te vinden, maar deze mentor komt wel heel goed van pas om dit te bewerkstelligen. 2011 zal mij niet meer de ideale baan schenken, maar 2012 zal mij hopelijk veel goeds bieden. Ik heb nog een sollicitatiegesprek in het vooruitzicht en ik moet natuurlijk niet de functie van fractie assistent vergeten voor D66 in Amsterdam-Oost, wat ik met plezier doe. Dus ik ga met goede moed 2012 in!

    Tags , , , | Category Werk | Permalink | Comment (1)

  • Openen op de elektrische manier

    21 december 2011 – 16:24

    Vandaag heb ik de rubriek Uitpakken! ook iets waar ik mijn hele leven al problemen mee heb en wat ook met de kerstdagen in het vooruitzicht erg van belang is: enveloppen openen.

    Mijn hele leven al kan ik met de ene hand die ik wel goed kan gebruiken niet goed enveloppen openen. Net als cadeaupapier scheur ik het helemaal kapot. Bij enveloppen had dit als gevolg dat ik de brief meenam die in de envelop zat. Een gedeelte van de brief kon ik niet meer lezen. Toen ik nog jong was kreeg ik ook een keer elektrische brievenopener. Dit apparaat was, twintig jaar geleden in ieder geval, niet zo goed als tegenwoordig. De batterijen gingen snel leeg en door het vele gebruik was het leven van dit apparaat maar van korte duur.

    Toen ik ouder werd kon ik toch mijn hand beter onder controle krijgen waardoor ik alleen de envelop kapot scheur. Daarnaast is de post die je via de brievenbus ontvangt de afgelopen jaren erg afgenomen en heeft e-mail het over genomen. Nu met kerst in het vooruitzicht krijg je van sommige vrienden nog wel een kerstkaart per post. Maar nog steeds is de hoeveelheid niet zo groot dat ik het belang van een elektrische brievenopener zie.

    Mijn vader heeft dit jaar een hartstilstand gekregen, wat ook een hersenbeschadiging tot het gevolg heeft gehad. Hij kan, net als ik, maar één hand goed gebruiken. Daarom heeft hij voor sinterklaas een elektrische brievenopener gekregen. Deze opener was niet op tijd geleverd waardoor die met de post geleverd zou worden. Ik heb deze elektrische opener nog niet gezien.  Mijn zwager, de sinterklaas van mijn vader (hij had mijn vader getrokken), vertelde dat het nog lastig was om zo’n elektrische opener te vinden. Tegenwoordig worden ze alleen maar gebruikt bij grote organisaties, die achter elkaar brieven moeten openen. Dit zijn grote, logge apparaten van wel 600 euro.

    Uiteindelijk heeft mijn zwager wel de juiste elektrische brievenopener gevonden. Ik ben dus ook erg benieuwd hoe die eruit ziet en of deze beter is dan die van twintiger jaar geleden. Twintig jaar geleden was het ook plastic rotzooi. Alles heeft zijn vooruitgang gehad, dus vast ook de elektrische brievenopener.

    Nu zit ik lekker met de hand mijn kerstkaarten te openen. Ik ben zelf niet zo van de kerstkaarten versturen. Ik vind dat ik de mensen die ik in levende lijven zie de beste wensen kan geven. Maar voor de gene die mij een kerstkaart gestuurd heeft (ook voor de gene die dat niet heeft gedaan). Fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!

    Tags , , | Category Uitpakken! | Permalink | Comment (0)

  • Feestje? Chocolade

    7 december 2011 – 14:15

    Deze week in de rubriek Uitpakken! Iets wat helemaal in het teken staat van deze decembermaand: verpakkingen van chocolade.

    De decembermaand is aangebroken. Sinterklaas is net vertrokken en kerst staat alweer voor deur. Tijdens al deze feestdagen is chocolade een belangrijk snoepgoed. Met Sinterklaas heb je de chocoladeletter en tijdens de kerst hangen we chocolade kransen in de boom en heb rendieren, kerstmannen en noem maar verpakt in chocolade. Volgens mij is het een christelijke traditie om met feestdagen chocolade te eten, want over een paar maanden heb je weer chocolade eitjes met Pasen. Zonder chocolade geen feest.

    En om al de chocolade zitten van die folietjes gewikkeld. Met één hand krijg ik zeker alleen al bij paaseitjes de folie er alleen af met mijn tanden. Als ik te lang hiermee zit te prutsen heb ik de chocolade al kapot gebeten of is de chocolade al gesmolten. Maar ook na de kartonnen verpakking van de chocoladeletter zit er ook weer een folie om de chocoladeletter. Laat staan de chocolade rendieren en kerstmannen.

    Maar toch blijf je chocolade eten tijdens de feestdagen. Ik vind het ook hartstikke lekker. Maar toch blijft het moeilijk om de folies los te krijgen. Er zijn wel duizenden chocolades tijdens feestdagen. Al die folies zijn ook nog eens  slecht voor het milieu. Maar denken we op dat moment niet aan. Het is toch feest!

    Tags , , , , | Category Uitpakken! | Permalink | Comment (0)

  • Niets december feestmaand. Hard knokken voor een baan!

    29 november 2011 – 16:44

    Het is alweer eind november en de vrolijke feestmaand staat al voor de deur. Alhoewel december misschien niet de ideale maand is voor de zoektocht naar een baan blijf ik vol goede moet verder zoeken. Zo was ik een aantal weken geleden bij de Wajongwerkt markt, zie mijn blog op Geenbeperking.nl.  Daar kwam ik bij de stand Emma at Work. Al ben ik te oud voor hun doelgroep, ze verwezen mij wel door naar Seniors for Talents.

    Gisteren heb ik net mijn intakegesprek gehad bij deze organisatie. Het lijkt mij een geweldig initiatief. Eerst wordt gekeken of je aanmerking komt voor de hulp van Seniors for Talents. Daarna komt het intakegesprek, dat ik dus gisteren gehad heb. Dit volgt met het zoeken naar de juiste senior mentor. Vaak een ervaringsdeskundige in de branche waarin jij wilt werken. Als deze senior mentor graag met jou wilt werken volgt een kennismakingsgesprek. Dat een gevolg heeft met één-op-één gesprekken. Tenslotte moet er een baan uitrollen wat drie tot vijf maanden kan duren. De begeleiding kan gemiddeld twee jaar duren.

    De coördinator van de regio Amsterdam vroeg aan mij waar we het beste konden afspreken. Ze kende mijn buurt en dacht aan Jaap Hannis. Ik moest haar vertellen dat dit café al is opgegaan in een soort nachtclub is geworden. Toen zat ik te denken aan een plek in mijn buurt. Eerst dacht ik aan Studio K, maar misschien niet zo handig als je van net buiten Amsterdam komt. Toen kwam al snel Panama in mijn gedachten. Hier hebben we uiteindelijk afgesproken. Ik ben eigenlijk nog nooit zo vroeg in de middag bij Panama geweest. Natuurlijk was het erg rustig. De mensen die er wel zaten leken ook zakelijke afspraken te hebben. Dus zo vreemd was dat niet.

    Het was een erg fijn gesprek. De coördinator bleek al veel van mij te weten doordat ze het internet heeft doorzocht. Ze vond dat ik goed zichtbaar was op internet en de blogs die ik heb geschreven vond ze ook leuk geschreven. Altijd leuk om te horen. Wat ik wel zou kunnen verbeteren was mijn LinkedIn-pagina. Ik weet dat ik aan deze pagina nog goed moet werken. Goed zichtbaar op LinkedIn is belangrijk bij de zoektocht naar een baan. Vandaag heb ik er dan ook al een kleinigheidje aan verbeterd. Nu zijn blogs ook te zien via LinkedIn. Deze waren al te vinden via Facebook en Twitter.

    Na het gesprek, ze zou mij bespreken in haar vergadering van morgen, reed ik mee naar haar auto. Ik kreeg meteen mail van haar. Nu komt het op mij aan. Ik moet nog een bepaalde test en mijn curriculum vitae invoeren in een bepaalde website van hun. Niets december feestmaand. Hard knokken voor een baan. Zoals ik altijd moet doen.

    Tags , , , , | Category Werk | Permalink | Comment (0)

  • Je hoeft niet altijd het uiterste eruit te halen

    23 november 2011 – 19:49

    Vandaag in de rubriek Uitpakken! Een item waar niet alleen mensen met een handicap problemen mee heeft, maar ook andere mensen: De tandpastatube.

    Het probleem wat ik wil aankaarten zie je niet alleen bij de tandpastatube. Ook shampooflessen en douchegelflessen hebben dit probleem. Je kan nooit alles uit de fles of tube krijgen. Nu zijn er bij tandpasta ook andere vormen dan alleen de tube, maar die werken net zo als de douchegelfles. Je zet de flessen op zijn kop en hoopt er alles uit te kunnen drukken. Dit gaat niet en bij shampoo en douchegel ga je het dan maar mengen met water.

    Bij een tandpastatube is het weer een ander geval. Hierbij knip je de tube kapot om echt het uiterste eruit te halen. Natuurlijk is het een truck van de producent. Hij wil dat je zo snel mogelijk weer een nieuw exemplaar koopt. Daarnaast moet ik zeggen dat ik inderdaad moe word om elke keer de flessen met water te vullen en de tube kapot te knippen. Hierdoor doe ik wat de producent wil en koop ik een nieuw exemplaar.

    Een oplossing op dit probleem zal niet met dank afgenomen worden door de producent. Hij zal dan ook niet met een oplossing komen. Ik denk dat er wel een oplossing voor gevonden zou kunnen worden. Alleen heb ik die niet voor de hand. Want zonde blijft dat je iets koopt wat je niet helemaal gebruikt. Maar dat blijf je met alles houden. Zo worden smartphones en computers ook niet overal voor gebruikt waar je het voor kan gebruiken. Daarom blijf ik maar tandpastatubes en shampoo- en douchegelflessen kopen. En zolang ik het geld ervoor heb, wat maakt het uit. Zo houd ik de economie draaiende in deze tijd van recessie.

    Tags , , , | Category Uitpakken! | Permalink | Comment (0)

  • Sporten is leuk, maar betekent ook haasten

    21 november 2011 – 23:11

    Na dat ik één seizoen geen rolstoelhockey gespeeld heb begon het afgelopen zomer toch weer te kriebelen. Jaren was ik lid van Kennemer Keien een club in de buurt van Haarlem. Sinds ik twee jaar geleden naar Amsterdam ben verhuisd ben ik er achter gekomen dat het moeilijk was om op de zaterdagen tien uur aanwezig te zijn in de sporthal. Daarnaast waren de spelers waarmee ik speelde een stuk jonger. Hierdoor besloot in de zomer van 2010 om te stoppen bij mijn geliefde club. Afgelopen zomer begon het toch te kriebelen en ik besloot lid te worden van een club uit Zaandam.

    Afgelopen zaterdag was de eerste competitiedag van het seizoen. En ik kwam er meteen weer achter wat dat betekent: haasten. Om kwart over 8 bel ik op om op te staan. Er bleken al oproepen voor mij te zijn, dus daarom moest ik wachten. Dit duurde wel drie kwartier. En ik werd steeds zenuwachtiger in mijn bed. Om 9 uur werd ik eindelijk geholpen. Dit betekende dat ik maar een kwartier had om op te staan. Half 10 had ik namelijk al een taxi. En ja hoor, om kwart over 9 ging de bel en stond de taxichauffeur voor de deur. Zonder te douchen, tanden te poetsen of te eten ging ik mee. Wel knap dat ik dat in een kwartier gered heb.

    Toen ik in de taxi zat was er al een ander hockeygenootje in de taxi en daarna moesten we nog iemand ophalen.  Nadat die persoon opgehaald was konden we richting de sporthal. De eerste competitiedag was bij mijn oude vertrouwde club in De Tetterodehal. Rond 10 uur hadden wij al bij de sporthal kunnen zijn, maar er waren veel wegen afgesloten. Hierdoor moesten we omrijden en waren we half 11 bij de sporthal. Goed genoeg, een half uur voor de eerste wedstrijd. Maar ondertussen begon mij maag wel te rommelen. Doordat ik weer oude bekenden zag moest ik even weer iedereen dag zeggen en had ik te weinig tijd om nog wat te eten.

    Eigenlijk zou ik de tweede helft pas in het veld staan, maar omdat een teamgenootje te laat was moest ik haar plaats innemen. Uiteindelijk mocht ik de hele wedstrijd spelen. Dit betekende dat ik pas na de eerste wedstrijd wat kon eten. En ja hoor, half 12 en eindelijk kon ik wat eten bestellen. Het was ook niet druk aan de bar. Waarschijnlijk omdat er weer andere wedstrijden aan de gang waren. Lekker een broodje worst! Maar voor ik dat broodje zo goed en wel achter mijn kiezen had begon de volgende wedstrijd al.

    En zo ging de hele dag door. Na die wedstrijd kwam snel de laatste wedstrijd. En na de laatste wedstrijd van ons moesten teamgenootjes nog fluiten. Ik wilde na afloop van de dag nog een drankje doen. Dit om mijn nieuwe teamgenootjes beter te leren kennen. Het drankje lukte, maar een kwartier later stond de taxi al klaar om mij naar huis te brengen. De sport rolstoelhockey is een leuke sport. Maar haasten van de ene wedstrijd naar de andere en weer naar taxi was iets wat ik even vergeten was.

    Tags , , , | Category Privé | Permalink | Comments (2)

    Volgende pagina »

    Volgende pagina »