Een lang seizoen met struggles

Het is eind mei. Het voetbalseizoen is sinds vorige week voorbij. Als echte Ajacied was het een moeilijk seizoen voor mij. De laatste wedstrijd was tegen Vitesse. Een wedstrijd die nergens meer om ging. Wij zullen vijfde worden en de Arnhemmers zijn laatste en gedegradeerd en wie weet dat het nog erger wordt als zij het financieel niet voor elkaar krijgen. Tegen deze club speelden we in de blessuretijd nog gelijk. Erg teleurstellend, maar ik ben ervan overtuigt dat er weer betere tijden komen. En zo als wijlen Johan Cruijff altijd zei: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Het is lekker rustig in de stad, want we hebben geen kampioenschap te vieren. Er zijn geen vernielingen of gevechten.

Banden door seizoenkaart

Als echte Ajacied heb ik ook een seizoenkaart. Sinds de Arena bestaat kom ik al. Ik zit aan de noordkant net onder het uitvak. In het begin zat ik meer helemaal aan de zijkant, maar rond 2009 verhuisde ik meer naar het midden. Achter mij kunnen mensen bier halen. Ideale plek. En toen ik naar die plek verhuisde kwamen ook een groep jongens achter mij staan. Nou ja, jongens. Ze waren zo’n 10 jaar ouder dan ik ben, middle age. Maar ze kwamen jongens-achtig over. En dit was één van de beste dingen wat mij is overkomen.

Groeien naar goede vriendschappen

In de jaren daarna werden we steeds betere vrienden. Na wedstrijden namen we biertjes bij Jaz, ik werd uitgenodigd voor hun verjaardagen en we keken samen ergens uitwedstrijden. Als een seizoen afgelopen was spraken we ook nog ergens af voor een biertje of om ergens wat te eten. Als ik geen begeleider mee kon krijgen voor de wedstrijd van Ajax was er altijd iemand van die groep die mijn begeleider wilde zijn. In de eerste jaren dat ik naar de Arena ging was mijn vader standaard mijn begeleider. De begeleiderskaart stond ook altijd op zijn naam. Maar op een gegeven moment werd besloten dat ook de begeleiderskaart op mijn naam staat. Op deze manier kon ik iedereen meenemen die ik wilde als begeleider.

Wisselde begeleider

Mijn vader belandde in 2011 in het ziekenhuis en werd ziek. Zijn ziekte zorgde ervoor dat hij minder stabiel werd en hij kon minder goed tegen drukte. Dit betekende dat hij niet meer mee kon naar de Arena. Sinds die tijd neem ik eigenlijk tijdens elke thuiswedstrijd iemand anders mee. Het is soms mijn broertje, het is soms mijn zwager of mijn zus. Later kwamen ook vrienden, maar als het mij een keer niet lukte om iemand mee te krijgen was er altijd iemand van de groep die achter mij stond. Zo konden zij weer iemand extra meenemen met hun kaarten.

Uitwedstrijden in stamkroeg

De afgelopen jaren kijk ik de uitwedstrijden van Ons Aller Ajax vaak in De Oude Schaeper. Dit is een café in West. Een vriendengroep woonden daar. Dus ik reisde vaak van Oost naar West voor de uitwedstrijd. Die vrienden verdwenen eigenlijk allemaal uit West, maar toch bleef ik naar West gaan voor de uitwedstrijden. Ik bouwde een band op met de vaste gasten van het café en kwam dan ook in hun Whatsapp-groep. Door die groep nam ik nu ook soms de vaste gasten van het café mee naar de Arena. Al vinden zij het ook fijn om de wedstrijd in hun vaste stamkroeg te kijken.

Discussies met stewards

Het gaf mij meer mogelijkheden, maar een vaste kracht blijft toch de jongens achter mij. Of achter mij. Het afgelopen seizoen moesten de jongens hun stoeltje zoeken die zij hebben in de Arena. Stewards gingen lang en vaak in discussie met hun. De stewards bleven bij hun standpunt en konden niet op andere gedachtes werden gebracht. Dit kregen ze ook opgedragen van hogerop. Dus zij konden er ook niets aan doen.

Oproep aan Ajax

Maar Ajax nu vraag ik je. Kijk nog eens terug naar het besluit om iedereen naar hun stoeltjes te sturen? Jaren mochten mensen hier wel staan, tussen de eerste en tweede ring. Hier is genoeg ruimte. Ze versperren geen doorgangen. Ik heb in al die jaren mooie banden opgebouwd die ik nooit meer kwijt wil. Deze banden zorgt er juist voor dat ik graag naar de Arena kom. Ook als het slechter gaat met onze club. Nu zal ik altijd mijn club steunen en nooit mijn seizoenkaarten stop zetten, maar de banden die ik heb opgebouwd door naar de Arena te komen zijn ontzettend belangrijk.

Er bovenop komen door sfeer

Ik plaats mijn blog op X gericht op Ajax Fancare. Ajax Fancare, lees deze blog goed en denk alsjeblieft goed na om volgend seizoen niet supporters weg te sturen die achter ons staan tussen de eerste en tweede ring aan de noordkant van het stadion. Dat zij achter ons staan zorgt voor sfeer. Sfeer die nodig is om er weer bovenop te komen als club.

Supporter tot je dood

Vanaf jongs af aan ben ik al een Ajax-fan. Al sinds 1996 heb ik een seizoenkaart. Mijn vader kon dit regelen toen we net in de Amsterdam Arena gingen spelen. Ik heb dus al veel meegemaakt met Ajax. De bijna 28 jaar dat ik nu al een seizoenkaart heb, heb ik maar weinig wedstrijden gemist. In het begin ging ik altijd met mijn vader. Mijn vader was natuurlijk ook een Ajax-fan. Al is hij opgegroeid in Amsterdam Zuid en ging hij in zijn jeugd regelmatig naar Blauw-Wit. Als hij geen kaartjes kon kopen klom hij in de bomen rondom het stadion zodat hij toch de wedstrijd kon zien. Misschien was dit toch reden dat hij vaak de krant las als hij naar Ajax keek.

Er altijd zijn voor je club

Later gingen andere mensen met mij mee. Dit wisselt van mijn broertje tot mijn zwager en vrienden. Maar ik ben altijd trouw. Ook in de periode 2004 tot 2010 waarin we geen landstitel konden winnen. Ik vergelijk maar graag met de soort van dat Nick Hornby beschrijft in Fever Pitch. Altijd voor je club er zijn, ook in moeilijke tijden. Zo ging in dit seizoen ook in.

Hoop aan het begin van het seizoen

Als een voetbalseizoen begint hoop je dat het een geweldig seizoen wordt. Het kan dan ook nog. Er is nog helemaal niets gespeeld, alles ligt nog open. Na een aantal wedstrijden weet je hoe het team er ongeveer uit ziet en weet je ook iets beter wat je komend seizoen kan verwachten. Mijn club had een hele slechte start. Met als resultaat dat de trainer Maurice Steijn al in november werd ontslagen. Het diepste punt was ook dat we op een goed moment laatste stonden.

De verlosser

John van ’t Schip moest Ajax redden. De winsten kwamen en we krabbelden langzaam naar boven. Maar niets gaat alleen maar als een rechte lijn omhoog. Op een gegeven moment moest er ook verloren worden. Tegen de winterstop kwamen er een nederlaag tegen PEC en daarna als hoogtepunt het verlies tegen de amateurs van Hercules.

Het blijft een moeizaam seizoen

Na de winterstop moest Jordan Henderson ons redden, maar na een goed begin net na de winterstop kwam de klad er toch weer in. Kortom is Ajax dit seizoen te wisselvallig. Als we een goede wedstrijd spelen tegen PSV of Aston Villa kunnen we zo weer verliezen van een kleine tegenstander. Uiteindelijk verloren we de terugwedstrijd tegen Aston Villa ruim. Liggen we Europees eruit en kunnen we eigenlijk nog maar voor de vijfde plaats gaan en die moeten we ook zien vast te houden.

Opnieuw opbouwen

Kortom dit is één van de slechtste seizoenen die ik met Ajax heb meegemaakt. Zelfs in de jaren tussen 2004 en 2010 was het voetbal beter. Er komt nu een nieuwe algemeen directeur Alex Kroes en die moet heel wat doen aankomende zomer om het team enigszins wat beter te maken. Want de aankopen van afgelopen zomer door voormalig technisch directeur Sven Mislintat moet je eerst nog zien kwijt te raken.

Achter je club blijven staan

Maar ondanks dit alles blijf je als supporter achter je club staan. Je hoopt op betere tijden, maar weet dat het tijd gaat kosten. En ook volgend seizoen zullen we niet voor de titel gaan. Maar juist om een team te zien groeien en kijken hoe er langzaam weer een topteam wordt opgebouwd is mooi om te zien. Daarvoor zal ik om de twee weken weer naar de Arena gaan. Ook volgend seizoen. Dit betekent wel dat elke wedstrijd die dit seizoen nog gespeeld wordt billen knijpen zal betekenen. Maar dat moet je als echte supporter over hebben voor je club.

Een mooi weekend Zeeland

Het is donderdagochtend. Ik roep mijn zorg op om uit bed gehaald te worden. Mijn verzorger komt zingend mijn kamer binnen. Ik ben namelijk jarig. Vandaag wordt voor mij eigenlijk een gewone werkdag. Toch word ik een aantal keer gebeld door familie. Ik ben er blijkbaar niet op voorbereid, want ik zou het ook niet vieren vandaag. Mijn vader belt mij op een moment dat ik druk met mijn werk bezig ben. Dus het komt ook niet over. In de avond bel ik rustig met mijn vader.

Ophalen in Heemstede

De volgende dag ben ik vrij. Het is de bedoeling dat ik een lang weekend naar Domburg ga. Dit heb ik afgesproken met mijn tante en mijn oom die daar wonen. Aan het begin van de middag neem ik taxi naar mijn ouders in Heemstede. Daar komt ook mijn neef Victor die met mij mee gaat naar Domburg. Als ik in Heemstede ben is mijn neef er nog niet. Ik ga lunchen met mijn ouders. Op een gegeven moment moet Victor opgehaald worden bij het treinstation. Victor wordt nog rondgeleid door het net nieuwe appartement van mijn ouders. Daarna ga ik met de Caddy samen met Victor naar Domburg rijden. Ondertussen belt mijn zus nog omdat ze mij gisteren nog niet had gefeliciteerd.

Lange reis naar Zeeland

De reis is op een vrijdagmiddag. Iedereen is klaar met werk en heeft weekend. Hierdoor is het hartstikke druk op de weg. Dus we kwamen in een file terecht. Dat gaf helemaal niet. Zo hadden Victor en ik tijd om bij te kletsen. Ik had mijn neef al een tijd niet gezien. Eind jaren negentig heb ik in Arnhem gewoond. Mijn neef komt uit Arnhem en hij kwam in die tijd elke donderdagavond bij mij langs om een film samen te kijken. We zijn ongeveer even oud en deden van jongs af aan dingen samen. Dus het is fijn om weer een moment te hebben die we samen doorbrengen. Rond om Rotterdam was het het drukst. Daar zagen we bij de haven een groot schip dat heel erg hoog in de lucht werd gehouden.

Van jongs af aan

Victor en ik deden van jongs af aan dingen samen, maar de afgelopen jaren is ons leven wel heel verschillend. Victor heeft een gezin gekregen en heeft drie kinderen. Ik ben vrijgezel en heb geen kinderen. Eigenlijk heb je dan een ander leven. Dat heb ik ook gemerkt met mijn broer en zus die kinderen hebben. Het lijkt wel of hun hele privéleven in het teken staat van de kinderen, en misschien is dat logisch. Je brengt ze naar school, naar hockeytraining en dan hebben ze in de weekenden ook hockeywedstrijden die ze moeten spelen. Daarnaast hebben ze ook nog vrienden van mijn nichtjes en neefje die komen spelen. Aan dit soort dingen hoef ik niet te denken. In de weekenden kan ik gewoon uitslapen. Behalve dat ik twee keer in de week in het stadhuis ben en voor de rest werk ik thuis.

Eindelijk aangekomen

Wij komen bij Rotterdam. Een heel groot vrachtschip staat in de steigers hoog in de lucht. Victor en ik kijken er naar met verbazing. We hebben ook de tijd, want rond Rotterdam is de file nog het langst. Wanneer we eindelijk Zeeland binnen rijden merk je dat meteen. Het is veel rustiger en om ons heen zien we links en rechts van ons veel water en we rijden op een smalle weg. Rond zes uur zijn wij bij ons hotel. We werden al verwacht. Ook de tillift die ik besteld had was al in onze hotelkamer. Toen wij alleen in onze hotelkamer aankwamen merkten we dat de tillift niet onder mijn bed kon komen. Niet veel later kwamen mijn tante en oom bij onze kamer. Het was een warme verwelkoming. Het bed verhogen zouden mijn tante en oom regelen met het personeel die zij heel goed kennen.

Lekker luxe eten

Ondertussen gingen wij dineren en dat kan in het Badhotel. Ik durfde weer als eens vaker geen vis te bestellen. Dus ik koos voor de steak. We raakten in gesprek over onder meer het werk van Victor. Over onder andere dat hij elk jaar weer een documentaire maakt over de Slag om Arnhem voor de gemeente Arnhem. Daarna hebben we het over mijn werk en hoe het mijn oom allemaal beleefde als ambtenaar. Toen we klaar waren met dineren gingen we al naar bed. Het was al vrij laat en we hadden een groot programma voor morgen. Het personeel had mijn bed hoger weten te krijgen door er stenen onder te leggen. Dus dat was ook opgelost.

Start van een mooie dag

De volgende ochtend genoten Victor en ik van een echt luxe hotelontbijt met uitgebakken spek, roerei en Victor genoot zelfs van zalm. Daarna liepen Victor en ik naar het museum van mijn tante en oom wat nu Museum Domburg heet, vroeger het het de Marie Tak van Poortvliet Museum. Nu was er een tentoonstelling van Jacoba van Heemskerck. Zij zou rond het einde van de 19e, begin 20e eeuw een relatie hebben gehad met Marie Tak van Poortvliet, wat in die tijd niet kon.

Naar Vlissingen

Na Museum Domburg was het de begin van de middag. We bespraken wat we de rest van de middag zouden doen. Het was een hele regenachtige dag. We besloten naar Vlissingen te gaan, naar het Maritiem Museum. Dit was een museum waarbij je een audio-apparaat moest gebruiken. Het museum ging over de gewonnen zeeslagen van Michiel de Ruyter en de mannen die meegingen reizen op de schepen. Dit betekende dat ze soms maanden niet thuis waren en dat ze hun vrouwen alleen achterlieten met hun kinderen.

Een gezellige avond

Rond 4 uur gingen we weer terug naar Domburg met vis van een goede vishandel uit Vlissingen. Bij mijn tante en mijn oom thuis gingen we piratenbridge spelen. Het lijkt erg op boerenbridge, maar dan met iets aparte regels. Daarna gingen we Nederlands elftal kijken wat speelde tegen Ierland. We wonnen met 1-0, maar speelde helemaal niet goed. Maar we waren nu wel erg dichtbij het EK wat aankomende zomer wordt gespeeld.

Weer naar huis

Aan het einde van de avond gingen Victor en ik weer naar ons hotel. De volgende ochtend genoten we weer van eerlijk ontbijt. Na dat we nog een koffie namen met ons tante en oom gingen we echt weer naar huis. Of in ieder geval Heemstede, waar mijn ouders wonen. De reis ging op zondagochtend een stuk sneller dan vrijdagmiddag. Mijn vader reed Victor naar het Centraal Station van Amsterdam, zodat hij weer de trein naar Arnhem kon nemen en mij bracht hij weer thuis. Het is heel bijzonder om zo’n neef als goede vriend te hebben en dat ik zo’n bijzondere band heb met mijn tante en mijn oom. Ik had een fantastisch weekend!

Op een goed seizoen

Vorige week keek ik als van ouds Ajax in De Oude Schaeper met mijn vriend Philip. Philip is na een half jaar in Colombia te hebben gezeten weer terug in Amsterdam. Een aflopende visum zorgde ervoor dat hij weer terug moest naar Nederland. De Ajax-wedstrijd was een oefenwedstrijd tegen Augsburg ter voorbereiding van het nieuwe seizoen.

Nog geen gelukkige start

Tot nu toe heeft Ajax drie oefenwedstrijden gespeeld tegen FC Den Bosch, Shakhtar Donetsk en Anderlecht. De wedstrijd tegen Den Bosch was met veel jeugdspelers en veel spelers van het eerste waren nog niet terug van vakantie. Deze wedstrijd werd 2-2 gelijkgespeeld. Maar omdat veel spelers van het eerste er nog niet waren was er nog weinig over te zeggen. De wedstrijd tegen Shakhtar Donetsk was wel beter en werd 3-0 gewonnen. Maar het Shakhtar Donetsk is niet meer Shakhtar Donetsk van een paar jaar geleden. Door de oorlog in Oekraïne zijn daar veel spelers vertrokken. Maar een paar dagen later werd tegen Anderlecht gespeeld en dat werd roemloos verloren met 3-0.

Op nieuwe kansen

Dat in ogenschouw nemend gingen we dus de wedstrijd kijken tegen Augsburg. Ik nam tram 3 naar het Hugo de Grootplein. Ik zou te laat komen voor de wedstrijd, want ik wachten met reizen tot de regen opgehouden was. Daarna had ik nog wat hulp nodig van mijn zorg. Dus rond kwart voor 3 vertrok ik van huis. Terwijl de wedstrijd 3 uur begon. Toch had ik geluk, want toen ik bij het Muiderpoortstation was kwam tram 3 er meteen aan. De reis ging vrij snel, want rond half 4 was ik bij De Oude Schaeper. Ik had niets gemist. Het stond nog 0-0 en waren nog nauwelijks kansen geweest aan beide kanten begreep ik.

Er gebeurt wat bij Ajax

Pas sinds deze week gebeurd er wat bij Ajax. Er waren eerst een aantal verkopen en spelers zijn vertrokken. De nieuwe technisch directeur, Sven Mislintat, laat weinig los over aankopen. Misschien ook wel goed, want hoe minder daar over bekend is, hoe minder concurrenten daarover weten. Tot het eind van augustus zullen er nog aankopen komen voor Ajax. Een erg spannende maand. Maar ik ben er van overtuigd dat er nog veel spelers gaan komen. Misschien moet Maurice Steijn zijn team nog vormen in het begin. Maar uiteindelijk gaan we meedoen om de titel.

Altijd voor de titel gaan

Ik weet dat er nu vrienden zijn die mij voor gek verklaren. Wij kampioen? Ja, wij gaan voor de titel. Zij zeggen het wordt een tussenjaar. Wat heb je daar aan? Ajax moet altijd voor het kampioenschap gaan. Ook dit jaar. Wij hebben goede jaren gehad met Ten Hag en het is altijd zo dat na goede jaren het iets minder kan gaan. We moeten nu een nieuw team opbouwen. Geef Sven Mislintat en Maurice Steijn die kans. Er komen nu al spelers als Diant Ramaj, Carlos Borges en Jakov Medic. Diant Ramaj is een doelman voor de toekomst. Hij zal voorlopig tweede doelman zijn achter Rulli. Borges vind ik echt een topaankoop voor Ajax. Borges hebben we gekocht van Manchester City. Hij heeft daar nooit het eerste gehaald, maar in het tweede was hij topscoorder van Premier League 2. Medic komt van Sankt Pauli. Een club het tweede Bundesliga. Het is afwachten of hij het niveau aan kan. Maar soms moet je iemand een kans geven. Het kan goed uitpakken.

Geeft mij veel hoop

Dit geeft mij toch veel hoop op een succesvol seizoen. De wedstrijd tegen Augsburg was niet goed. We verloren met 3-1. Ik moet ook zeggen dat ik na die wedstrijd vrij teleurgesteld was. Maar we hebben nog een maand om een team te bouwen en ik heb het vertrouwen dat dit ook gaat lukken. Na de wedstrijd bleef ik nog gezellig bij De Oude Schaeper tot het einde van de avond. Het was weer als van ouds met Philip in de kroeg.

Naar een inclusieve samenleving

Campagne De Zonnebloem. Dit bord bestaat niet, maar het staat bijna overal

Het voetbalseizoen zit er inmiddels op. Er is niet zoveel over te vertellen na het rampzalige seizoen van mijn Ajax. Vergeten en doorgaan. Dan maar tijd maken voor de Formule 1. Hier doet Max Verstappen het natuurlijk heel goed. Het is zelfs saai om naar te kijken. Hij wint alles vrij makkelijk. Dus ik volg de Formule 1 ook nog maar met één oog open. Er zijn misschien ook belangrijker dingen dan sport. Bijvoorbeeld een toegankelijke stad voor mensen met een handicap of een inclusieve samenleving in het algemeen.

Meedoen in de samenleving

Een vriend van mij kwam onlangs nog op AT5 om aan te tonen hoe ontoegankelijk openbare gebouwen, zoals cafés en restaurants, kunnen zijn in Amsterdam. Een probleem dat al jaren aandacht nodig heeft. We staan er wel voor open om er iets aan te doen, maar zolang het niet verplicht is om je pand toegankelijk te maken willen horecaondernemers hier geen geld voor uitgeven. De groep is domweg te klein waar je het voor doet. Daarnaast is er van 23 tot en met 25 juni de Freedom Fighters Festival in De Meevaart. Een festival dat draait om inclusiviteit. Dat iedereen mee kan draaien in de samenleving ook als je een handicapt hebt. En in dit geval specifiek gericht op de Indische Buurt.

Een festival voor inclusiviteit

Het festival zal bestaan uit verschillende workshops met als doel om de saamhorigheid en inclusiviteit te bevorderen. Workshops waarbij je samen gaat lachen, of een andere groep gaat weer dichten. Daarnaast wordt er vertelt over de inclusieve basisschool Ubuntu. Een school die ervoor iedereen zal zijn, welke economische, culturele achtergrond of handicap je ook hebt. Wat zal volgen met een debat over inclusief onderwijs. Hierbij staat de vraag centraal: ‘Kunnen kinderen met een handicap samen onderwijs krijgen met kinderen zonder handicap?’

Gesprek over inclusief onderwijs

Daarnaast kunnen bewoners van de Indische Buurt in gesprek met Jan-Bert Vroege, lid van het dagelijks bestuur van stadsdeel Oost en Lucia Biondelli, expert onderwijsinclusie bij de Verenigde Naties. Het VN-verdrag inzake rechten voor personen met een handicap geeft ook aan dat het discriminatie is als kinderen met een handicap en kinderen zonder handicap niet samen onderwijs kunnen krijgen. De gesprekken tussen Jan-Bert Vroege en Lucia Biondelli wordt geleid door José Smits van InclusiefOnderwijs.nl.

Mijn middelbare schooltijd

Tijdens mijn middelbare schooltijd zat ik op een mytylschool. Dit is een school voor kinderen met een handicap. Zelf zag ik het niet als een groot probleem dat ik op die school zat. Ik kreeg juist meer tijd voor alles. Zo kreeg ik tijd om eerst mijn mavo en daarna mijn havo te halen. Ze hadden juist meer tijd voor mij en ik denk dat ik daarom ook mijn havo kon halen. Maar inmiddels is dit meer dan twintig jaar geleden. En ik begrijp dat kinderen van nu met een handicap graag samen op school zitten met kinderen zonder handicap. Maar ook in mijn tijd had ik vrienden met een handicap die naar een ‘normale middelbare school’ gingen. Dus misschien is het ook gewoon wat je gewend bent.

Mijn studietijd

Na mijn middelbare schooltijd ging ik studeren aan de Hogeschool van Amsterdam. Toen kwam ik dus met studenten in de klas zonder handicap. Dit was voor het eerst in mijn leven en met groepsopdrachten vond ik het vrij lastig. In het begin kozen ze mij niet vaak in een groep. Dat ging later wel beter. Ik werd een stuk assertiever en ze wisten steeds meer wat ze aan mij hadden. Maar ik kan er wel inkomen dat als je op jongere leeftijd eerder samen met elkaar les hebt dat dit soort dingen soepeler gaat lopen.

Het kan nog inclusiever

Uiteindelijk zijn we de afgelopen jaren wel een inclusiever samenleving geworden. De vrienden die naar een ‘normale middelbare school’ gegaan zijn hadden nog geen ‘rugzakje’. Dus zij kregen geen extra aandacht. Maar het kan nog een stuk inclusiever. Kijk maar naar waar mijn vriend Tim aandacht voor vroeg op AT5. De meeste cafés of restaurants zijn nog niet toegankelijk in Amsterdam. En toegankelijkheid zorgt wel voor inclusiviteit. Dus misschien is dit festival vaan aankomend weekend wel hard nodig.

Een avontuur voor mijn nichtje

Met mijn nichtje Faye in de Arena.

We zitten alweer in maart. De tweede seizoenshelft van het voetbalseizoen is alweer een aantal wedstrijden onderweg. Inmiddels is Schreuder ontslagen en heeft Heitinga de taken bij Ajax overgenomen. Ajax staat er in de competitie na een aantal wedstrijden onder leiding van Heitinga er ook een stuk beter voor. Ik ga ook met een lach naar de Arena. Al ben ik altijd wel vrolijk als ik onze jongens mag bekijken in de Arena. Als ik naar de Arena ga heb ik ook altijd een begeleiderskaart. Mijn zwager of zus gaan vaak met mij mee. Als mijn nichtjes horen dat pappa of mamma weer met mij mee gaan vragen ze altijd of ze ook mee mogen, maar ik heb nooit een extra kaart voor hun. Maar deze keer tegen Sparta heb ik het wel kunnen regelen voor Faye.

Op weg naar Ajax

De wedstrijd begint om kwart voor vijf. Ik spreek met mijn zwager af dat we al om vier uur bij de Arena zijn. Mijn nichtje mocht van mij nog een sjaal uitkiezen bij één van de kraampjes rondom de Arena. Als je mij een beetje kent weet je dat ik iemand die graag op tijd is voor een afspraak. Dus ik was al half drie onderweg. En dit bleek een goed idee, want de metro’s waren al redelijk vol richting Gein. Maar ik was zo vroeg vertrokken dat dit geen probleem was. Rond half vier was ik al bij de Arena. Wat bleek is dat mijn zwager en nichtje vier uur niet gingen redden. Uiteindelijk waren ze net voor de wedstrijd aanwezig. Dus was er geen tijd om een sjaal uit te kiezen en moesten we naar binnen.

Enthousiasme van Faye

Toen we eenmaal binnen waren keek Faye haar ogen uit. Zittend op de schoot van haar vader probeerde Jochem te kijken welke spelers ze allemaal kende. Ze kwam niet op veel namen, maar dat is niet zo belangrijk. Ze werd al enthousiast van hoe aanvallend Ajax begon aan de wedstrijd. Dit zorgde er al voor dat Ajax in de zesde minuut 1-0 voor kwam te staan. Ik weet niet of ze de hele tijd oplette wat er gebeurde tijdens de wedstrijd, maar je zag dat ze er wel van genoot om in het stadion te zijn. Ze genoot wel van de sfeer. En eigenlijk is dat ook belangrijk voor mij en de jongens waarmee ik in de Arena zit. Op een gegeven moment kwam ook Ajax op een 2-0 voorsprong, nog voor de rust.

Sfeer in Arena

De rust is het drukste moment om een nieuw drankje te halen of een snack. Dus meestal halen we wat als de tweede helft net begint. En dit keer was het niet anders. Terwijl mijn zwager nog een biertje voor mij haalde kreeg Faye nog een fris met een zakje chips. Ze bood netjes wat chips aan, maar ik hoefde niet. Aan het begin van de tweede helft had Ajax moeite om op schot te komen. Een penalty in de 64ste minuut was nodig om weer een beetje schot in de zaak te krijgen. Maar voor Faye was het spel van Ajax niet het belangrijkst. Je zag dat ze vol genoot van het gezang om haar heen en de sfeer die gemaakt werd. Ze was ook verbaasd hoe sommige supporters fel mee reageren als ze niet eens zijn met een beslissing van de scheids.

Slotfase wedstrijd

In de 84ste minuut maakte Kudus met een mooie vrije trap de 4-0. Ik gaf Faye mijn telefoon in de hand. Zij mocht de man van de wedstrijd kiezen via de Ajax-app. Maar dit ging een beetje fout. Voor zij kon swipen naar de juiste speler vergrendelde mijn telefoon. Toen ik mijn telefoon weer ontgrendelde was er al een stem uitgebracht. We hadden gestemd op Gerónimo Rulli, de keeper. Natuurlijk had hij de 0 gehouden, maar dit was niet echt de man van de wedstrijd. Mijn zwager en mijn nichtje gingen een paar minuten voor de wedstrijd was afgelopen al naar beneden om de auto weer te pakken naar Heemstede. Normaal gesproken zouden we zingen: “Laat je club maar in de steek.” Maar ik begrijp ook wel dat ze niet meer in zo’n file willen komen te staan die ze hadden toen ze naar de Arena reden.

Genieten van mijn nichtjes en neefje

Het is nu de tweede keer dat een nichtje van mij mee geweest is naar Ajax. En beide keren vond ik het hartstikke leuk. Ik probeer mijn nichtjes en neefje de liefde die ik heb voor Ajax mee te geven. Zo heb ik ze allemaal lid gemaakt van de Ajax Kidsclub. De twee nichtjes die nu mee geweest zijn zijn de kinderen van mijn zus. Nu is het nog de bedoeling dat ook haar laatste dochter, Bente, aan het eind van het seizoen mee gaat. En misschien kijken of de kinderen van mijn broer ook een keer mee kunnen gaan. Maar voor nu verheug ik mij eerst op dat Bente mee gaat.

Hollywood in Wales

Toen ik in 2015 Swansea City bezocht.

Sinds een week kijk ik de documentaireserie “Welcome to Wrexham”. Een serie waarbij acteurs / filmproducers Ryan Reynolds en Rob McElhenny voetbalclub Wrexham AFC kopen. Het mooie aan deze serie is dat ze ook echt de trouwe supporters volgen die de club al jaren steunen. Dit werd ook al gedaan in de documentaireserie Sunderland til I die. Het verschil is wel dat Sunderland niet werd overgenomen door Hollywood-sterren. Sunderland viel uit elkaar en degradeerde naar de League One. Wrexham staat zelfs nog lager en speelt in de laagste professionele competitie van Groot-Brittanië, de National League.

Je club altijd blijven steunen

Wat ik mooi vind van deze supporters is dat ze hun voetbalclub blijven steunen ook al blijven ze maar verliezen en kun je denken “Kan het nog slechter gaan?”. Ik ben opgegroeid in Heemstede, de professionele voetbalclub die eigenlijk het meest dichtbij lag was HFC Haarlem. Deze club had begin jaren 80 nog succes toen ene Ruud Gullit daar speelde en Barry Hughes er trainer was. Maar toen was ik net geboren. In de tijd dat ik opgroeide speelden ze altijd onderaan in de Eerste Divisie. En in 2010 waren ze failliet en gingen ze door als amateurs. Als je trouw zou zijn aan de club uit jouw omgeving dan zou ik een fan moeten zijn van HFC Haarlem. Maar dat ben ik niet. Ik ben een Ajax-fan.

Jeugd bepaalt je club

Ik ben dus een Ajax-fan en dat is heel anders dan een fan te zijn van Wrexham of Sunderland. Ajax is de grootste voetbalclub van Nederland en er wordt niet minder verwacht dan elk jaar meedoen om de kampioenschap. Dit is iets waar fans van Wrexham off Sunderland alleen maar van kunnen dromen. Sommige mensen zeggen dat je fan moet worden van de club waar je vandaan komt. Ik had toen ik jong was dan moeten kiezen voor HFC Haarlem. Maar ik heb nooit wat gevoeld voor die club. Vanaf het begin dat ik voetbal leuk begon te vinden was ik voor Ajax. In Haarlem zat ik op de basisschool en in mijn klas waren klasgenoten voor Ajax of voor Feyenoord. Niemand was voor HFC Haarlem. In het centrum van de stad was een officiële shop van HFC Haarlem. Ze verkochten daar een paar shirtjes en spullen van HFC Haarlem, voor de rest lag de shop vol met shirtjes en spullen van. Ajax en Feyenoord. Dat zegt alles.

Al eerder gebeurd

Ryan Reynolds en Rob McElhenny willen van Wrexham een club maken dat langzaam groeit naar Premier League. Hierbij hebben ze voor ogen dat ze het voor de gemeenschap doen. Dat de gemeenschap weer ergens vertrouwen en trots op kunnen zijn. Het is al eerder gebeurd dat een club promoveerde van erg laag naar de Premier League. Juist ook een club uit Wales, Swansea City, is het gelukt. Onder andere de Haagsche behangkoning John van Zweden investeerde in de club toen Swansea City in League Two speelde. In 2015 heb ik een wedstrijd van Swansea City bezocht. Dit was een mooie belevenis. Al verloren ze van Manchester City. Bekijk mijn blog van mijn Swansea-trip als je meer wilt weten.

Moeilijk om te promoveren

Groot-Brittanië is de enige plek in de wereld die zoveel professionele competities heeft. Van de National League tot de Premier League zijn vijf divisies. En elke League is ontzettend ingewikkeld om uit te komen en te promoveren. Dus Reynolds en McElhenny moeten een lange adem hebben, want helemaal promoveren tot de Premier League kan jaren duren. Tot nu toe zijn ze erg enthousiast. In de serie lijken ze een goede band te hebben met de gemeenschap van Wrexham. Dus misschien zullen deze lange adem ook wel hebben. Maar in de serie raakten ze ook gefrustreerd als ze het tijdens een video call hadden over het kopen van het voetbalveld van Wrexham, de Racecourse Ground. Dit was erg bureaucratisch en duurde vooral volgens McElhenny erg lang.

Eigenaars enthousiast

Uiteindelijk lukte Wrexham het in het eerste seizoen onder de nieuwe eigenaars niet te promoveren naar de League Two. Reynolds en. McElhenny waren bij de wedstrijd waarin het net niet lukte. Ondanks dat werden ze erg enthousiast van de supporters, die ondanks alles de club blijven steunen. Nu zitten we in het tweede seizoen van de nieuwe eigenaars en ze staan er erg goed voor in de National League, maar het seizoen is nog niet afgelopen. Er komt ook een tweede seizoen van de serie en ik ben erg benieuwd hoe dat gaat worden. Ik blijf het avontuur van deze Hollywood-sterren met enthousiasme volgen.

2023 van start op hoogte

De jongens waarmee ik ging skydiven.

We zitten alweer twee weken in het nieuwe jaar. Maar ik kan zeggen dat afgelopen zaterdag pas mijn jaar echt goed van start is gegaan. Tijdens mijn 40ste verjaardag, wat alweer in november 2021 was, kreeg ik van mijn maatjes die achter mij staan in de Arena een dag skydiven. Ik dacht: “Wat een apart cadeau” en “Kan ik dit wel? Ik zit tenslotte in een rolstoel.” Maar Mike vertelde dat hij mijn situatie heeft uitgelegd en dit zou ik werkelijk kunnen doen. En toen dacht ik gewoon: “Waarom dan niet? Ik ga er gewoon voor.”

Op weg

Zaterdag was dan de dag. Cliff haalde eerst de Caddy op in Heemstede en reed daarna naar mij toe. Daarna gingen we Pim en Pelle halen bij Carpool Abcoude. Samen met Pim en Pelle reden we naar City Skydive aan de A2 bij Utrecht. We waren er veel te vroeg dus we moesten nog wel even wachten. We namen een koffietje of een colaatje en gingen rustig kletsen. Terwijl Cliff het weer over vrouwen kon hebben stapten we daarna over op Ajax, de band die ik heb met de jongens.

Instructies voor skydiven

Daarna kwam Bas die instructie ging geven wat de bedoeling is. Hij wilde ook weten wat ik nog allemaal kon. Daarbij was het vooral belangrijk dat ik mijn benen nog kon strekken en mijn armen. Er zit wel wat beweging in mijn benen maar strekken is toch erg moeilijk. Daarnaast kan ik mijn rechterarm ook niet echt strekken. Eerst deed ik mij beter voor dan het werkelijk is. Maar dat was allemaal niet erg, hij wilde gewoon weten wat ik nog kon. Dus kon ik maar beter eerlijk zijn. Ze hielpen mij voor de rest wel.

Alleen ik ga vliegen

Niet veel later kwamen ook de andere jongens, Mike, Sander en Bert. Ik dacht dat zij ook zouden skydiven, maar ik was de enige die het ging doen. De rest was mee om te zien hoe ik het zou doen. Dus alle druk lag op mij. Het was toch even wachten tot ik mijn pak aan mocht doen om te skydiven. Toen we uiteindelijk het pak aan mochten doen waren er uiteindelijk vier man nodig die mij moesten helpen. Dit duurde wel even en daarna was het even wachten tot ik in een smallere duwstoel werd gezet.

Sprong in het diepe

In die duwstoel gingen we door de smalle deuren naar de cabine waar de tunnel was waar ik straks in gegooid zou worden om te vliegen. Sander en Cliff gingen mee de cabine in. Zij zouden mij helpen om uit de rolstoel te komen en dan werd ik opgevangen door de instructeurs Bas en Ryan. Ik ging de tunnel in op mijn rug, maar Bas en Ryan draaiden mij op mijn buik. De eerste sessie vond ik doodeng. Maar dat kwam omdat ik mijn armen niet goed strekte en mijn hoofd niet naar boven hield. De sessies daarna gingen echt beter en vond ik het echt leuk worden.

De hoogte opzoeken

Toen ik meer begreep wat ik moest doen ging ik met vertrouwen en rust de volgende sessies in. Daardoor ging het ook beter. Ik ging ook steeds hoger. Tijdens de laatste sessie ging ik echt hoog. Elke sessie was 1,5 minuut, maar tijdens de laatste sessie ging ik iets langer. Bas en Ryan gaven aan: Ga nog maar één keer echt hoog. En daar ging ik. Het was een dag waar ik misschien pas echt zenuwachtig van werd de avond ervoor, maar eenmaal bezig met de sessies ging de spanning weg en vond ik het hartstikke leuk. Ik wil de jongens nogmaals bedanken dat ze op dit idee kwamen en dat ze dit aan mij gaven. Ik vond het heel bijzonder. Het was echt een hele mooie belevenis.

Een dag om nooit te vergeten

Daarna hebben we nog lekker gegeten bij café restaurant Eendracht in Abcoude. Waar ze echt heel lekker vlees hadden omdat ik begreep dat het vlees echt kwam van een goede slager. Daarna ging ik met de jongens zoals gebruikelijk naar Ajax. We speelden tegen Twente. Maar het was één van de moeizaamste wedstrijden die ik ooit van Ajax gezien heb. Twente was de bovenliggende partij. Dat zie je nooit bij Ajax als ze thuis spelen. Toch verloor Ajax niet en bleef het 0-0. Het maakte mij eigenlijk niet uit dat Ajax niet won. Ik had zo’n mooie dag door het skydiven. Dit zal ik nooit meer vergeten.

Bekijk het filmpje hoe ik skydive.

Het WK dat eigenlijk niet zou mogen plaatsvinden

Het stadion wat ik zal missen in december.

Het is een week geleden dat de laatste speelronde is gespeeld in de eredivisie voor de winterstop. Dit is veel eerder dan normaal doordat het WK wordt gespeeld aan het eind van november en december. Een rare gewaarwording dat er nu bijna twee maanden geen competitievoetbal zal zijn. De ogen zijn nu gericht op Qatar. Daar gaat aanstaande zondag het WK beginnen. Er is al van alles over gezegd. Waarom wordt het WK daar gespeeld? Waarom wordt het WK in de winter gespeeld?

Bobo’s hebben nooit genoeg geld

Natuurlijk is het al meer dan tien jaar geleden dat besloten is dat Qatar het WK krijgt in 2022. Het had met veel geld te maken en daar hadden de bobo’s van de FIFA wel oor naar. Deze bobo’s zijn nu bijna allemaal vertrokken. Om het WK te kunnen laten plaatsvinden in Qatar moest er de afgelopen jaren veel stadions gebouwd worden. Iedereen kent nu de verhalen over migranten die naar Qatar zijn gekomen om deze stadions te bouwen. Deze migranten leefden daar in verschrikkelijke omstandigheden. En iedereen vroeg zich ook meteen af: Waarom wordt het WK daar gehouden? Daarnaast zal je zien dat na het WK deze stadions nauwelijks meer gebruikt zullen worden. Net als na het WK van 2010 in Zuid-Afrika. Ongelofelijk zonde.

Competitievoetbal in de war

Dan werd later nog het WK verschoven van de zomer naar de winter. Dit omdat het natuurlijk veel te warm is om te voetballen in de zomer in Qatar. Maar hierdoor werden wel de speelschema’s van alle competities van clubvoetbal in de war geschopt. De groepsfase van de Champions League moest in no time gespeeld worden. Elke week was er wel een speelronde van de Champions League. Als supporter moet je dit ook maar bij kunnen houden. Maar als trouwe Ajax-supporter liet ik natuurlijk geen enkele thuiswedstrijd in de Champions League schieten. Al was oktober wel een dure maand voor mij, want voor een Champions League-wedstrijd ga ik graag eerst even uit eten met vrienden. Normaal gesproken is dit wat meer verdeelt over de maanden september, oktober, november en december. Ik moet mij maar bedenken dat ik uiteindelijk niet meer geld kwijt ben, alleen is het nu in een kortere periode.

Geen winterwonderland in de Arena

Voor iemand die meer van clubvoetbal houdt dan landenvoetbal is het toch even slikken. Juist om in de maand december naar de Arena te gaan vind ik erg mooi. Lekker de koud trotseren en warm gekleed met een warme chocomel in je handen. Nou, ja. In mijn geval is toch bijna altijd bier. Maar het sfeertje om juist in december naar de Arena vind ik mooi. En om dan bij de laatste speelronde er als een malloot er uit te zien met de nieuwste kersttrui van Ajax. Heerlijk, maar helaas zal dit dit jaar niet gebeuren.

“Hup, Holland, hup!”

Natuurlijk zal ik het WK wel gaan bekijken. De situatie in Qatar zal niet verbeteren doordat Marnix Brockmeier niet naar het WK gaat kijken, zoals sommige vrienden zeggen niet naar het WK te gaan kijken. Eigenlijk heb ik nog nooit een eindronde van een WK of EK gemist. Daar is een eindronde te bijzonder voor. Wel kan ik heel makkelijk een oefenduel of wedstrijden van het Nederlands elftal missen in de Nations League. Maar goed laat ik nu maar de mottenballen uit mijn Oranje-shirtje halen. “Hup Holland, hup! Laat de leeuw niet in zijn hempie staan!”

Een dag vol “Ajax-stress”

Schreuder wisselt pas in de 74ste minuut.

Het is dinsdagochtend. Ik krijg een appje van een vriend: “Godsamme, ik heb nu al Ajax-stress. Dat heb ik niet zo vaak.” Ik antwoord: “Ach, ga er maar vanuit dat we gaan verliezen. Dan valt het altijd mee.” Ik ben altijd positief ingesteld als het om Ajax gaat, maar de laatste weken spelen onze jongens echt niet goed. Achteraf had ik positiever moeten zijn, maar zo’n gevoel kan je niet wegkroppen. Ik maak mij gewoon klaar voor een volgende werkdag en denk pas weer aan de wedstrijd na mijn werkdag.

De gesprekken vooraf

Eigenlijk is dit niet helemaal waar. In het stadhuis is de wedstrijd van vanavond ook het gespreksonderwerp met een collega die ook naar de wedstrijd blijkt te gaan. Voor deze collega is het de eerste keer dat hij naar een Champions League-wedstrijd gaat. Hij is pas net in de ochtend door vrienden gevraagd of hij vanavond mee wilt. Hij is er erg zenuwachtig onder, maar hij heeft er alle vertrouwen in dat het het vanavond goed gaat komen. Als ik zeg dat ik denk dat Napoli 0-3 van ons gaat winnen dan geeft hij aan dat hij niet zo’n negativiteit van mij verwacht had. “Meestal ben je wel wat positiever.”

De voorpret

Na de laatste vergadering via Teams ga ik op weg naar huis. Hier laat ik mijn tassen achter en kleed ik mij om in mijn Ajax-kleding. Ik heb nog wel even wat tijd voor ik naar Loetje moet rijden, waar ik met vrienden ga eten voor de wedstrijd. Ik zet een Spotify-lijstje op met Ajax-muziek om al een beetje in de stemming te komen. Na een half uurtje ga ik naar Loetje rijden. Via de Mauritskade kom ik op de Weesperstraat. De Ruyschstraat, waar Loetje zit, is een zijstraat van de Weesperstraat.

Lekker eten voor wedstrijd hoort erbij

Als ik naar Loetje binnen wil is Philip er al en hij helpt mij met de iets te hoge drempel om binnen te komen. Achter in het restaurant is er een plek voor ons vieren. Frits, de vader van Philip en Jochem moeten nog komen. Zij komen van buiten Amsterdam en komen nog via het openbaar vervoer. We bestellen alvast voor Frits en Jochem, anders komen we te laat bij de Arena. Ik neem biefstuk Bali, de wat pittigere variant, en de andere de normale biefstuk. Niet veel later komt Frits al binnen en tien minuten later ook mijn zwager.

De weg naar de Arena

Na dat we genoten hebben van de biefstukken pakken we de metro op de Wibautstraat. Ik kan vanavond niet meer met een meisje zoenen, maar dat maakt mij niet uit. Het gaat vrij snel met de metro. De metro naar Gein komt er bijna meteen aan als wij op het perron staan. Eenmaal aangekomen op Strandvliet worden we door politie weer omgeleid zoals altijd bij een Champions League-wedstrijd. We gaan langs het trainingsveldje over het fietspad en dan weer langs de kraampjes met souvenirs aan de noordkant. De uitsupporters van Napoli moeten namelijk via de ingang bij Strandvliet. Na de hele omweg gaan we eindelijk het stadion. Als ik bij mijn plek kom zijn de jongens er al die meestal om mij heen staan. Ook de vriend met Ajax-stress.

Nu komen echt de zenuwen

De jongens zijn zenuwachtig, maar geloven wel in een goed eindresultaat. Ik zeg dat ik denk dat Napoli 0-3 gaat winnen. Ik moet meteen mijn mond houden en ook geloven dat we gaan winnen. Maar Schreuder speelt al weken het zelfde en geen verrassingen. Dat heeft al drie keer geen overwinning opgeleverd. Maar we gaan het zien. Ajax start wel sterk. Dat levert al snel een doelpunt op door matige verdediging van Napoli. Door een soort flipperkast-doelpunt scoort Kudus de 1-0. Ik ben eigenlijk blij dat ik geen gelijk zal krijgen.

Verbijstering

Maar dat waren de enige 10 minuten dat Ajax goed was, daarna kwam Napoli. Binnen een kwartier was het alweer 1-1. Raspadori scoorde. Ik dacht dat het een nieuw Italiaans gerecht was. Daarna zet Napoli Ajax alleen maar nog meer onder druk. Al duurt het wel 20 minuten voor dat de 1-2 valt, maar daarna gaat het snel. Voor rust komt Ajax zelfs op een 1-3 achterstand.

Steun van het publiek

Na rust vindt Schreuder geen reden om al te gaan wisselen en dat heeft hij geweten. Vlak na rust komen we 1-4 achter. Dit kan wel eens een historische avond worden met de grootste thuisnederlaag ooit in Europa worden. Ajax komt er echt helemaal niet meer aan te pas en Schreuder blijft maar vasthouden aan de elf spelers waarmee hij begon. In de 60ste minuut wordt het zelfs 1-5. Dan gaan de eerste supporters al het stadion uit. Dit vind ik toch jammer. Feyenoorders vinden Ajacieden geen echte supporters, omdat zij controleren of Ajax wel echt gaat winnen. Feyenoord-supporters moedigen hun spelers de hele wedstrijd aan, hoe goed of slecht het ook gaat. Volgens hun. Konden sommige Ajax-supporters dat ook maar eens tonen. Maar ik ben het niet eens met die Feyenoorders. Er zijn echt wel supporters die hun club tot het einde van de wedstrijd aanmoedigen. En ik durf te zeggen dat ik daar één van ben. En de jongens die om mij heen staan.

Veel gepraat over Ajax

Pas in de 74ste minuut wisselt Schreuder voor het eerst. Toch opvallend. Na afloop zou Schreuder zeggen dat het toch geen nut had om te wisselen. In de laatste 10 minuten van de wedstrijd scoort Napoli nog één keer. We verliezen met 1-6. De dikste nederlaag thuis ooit in Europa. Bij het wachten bij de liften hebben we het met elkaar er over waar we naar gekeken. Misschien lag deze nederlaag ook aan mij, had ik niet van te voren moeten denken dat we er 0-3 af gaan. En dan is het zelfs nog veel erger geworden. De dagen erna gaan alle praatprogramma’s over de dikke nederlaag en dat de glorie-tijd van de afgelopen jaren misschien wel voorbij is.

Op nog een mooi seizoen

Maar er staat nog een heel sterk team. Misschien moeten we accepteren dat het Europees niet meer goed zal komen dit seizoen, maar we doen altijd mee om de landstitel. En dat zal dit seizoen niet anders zijn. Alleen moet Schreuder wat minder vasthouden en zijn basisspelers en ook wat meer wisselen. Dan geloof ik dat het nog een heel mooi seizoen kan worden.