Een reis om nooit te vergeten

Afgelopen voorjaar boekte ik een cruise. Een cruise is eigenlijk iets waar ik mijzelf niet op zag zitten, maar een cruise naar de Noorse fjorden leek mij erg mooi. Mijn moeder wilde graag mee. Iets wat wij samen konden doen bij het verwerken van het overlijden van mijn vader. Zaterdag 12 september was het dan zover. Vroeg in de ochtend kwam een taxi bij mij voorrijden. Mijn zorg hielp mij om mijn koffer bij de taxi te brengen. Daarna gingen we naar Heemstede om mijn moeder op te halen. Van Heemstede gingen we naar Rotterdamse cruise terminal aan de Wilheminakade. Ik wist dat ik met een groot cruiseschip mee zou gaan, maar toen ik de Nieuw Statendam in het echt zag was hij nog veel groter dan in mijn gedachten.

Inchecken

We checkten onze koffers in en gingen zelfs langs een soort douane om het schip op te komen. Onze paspoorten werden gecheckt en er werden foto’s van ons gemaakt wat waarschijnlijk in contact stond met een soort extra check. We hadden priority tickets, dus we waren vrij snel op het schip. We mochten wachten op deck 9, waar Lido zat. Hier was het buffet. Je kon er de gehele cruise alles halen. Maar dat wist ik toen nog niet. We zaten te wachten op de vrijwilligers die mij deze week zouden verzorgen. Na berichten van Petra begreep ik dat het wat langer zou duren voor zij op het schip zouden zijn. We kregen te horen dat we naar onze hut konden gaan en dat deden we dan maar.

Naar onze hut

Toen wij bij onze hut waren was mijn koffer en de douchestoel al bezorgd in onze hut. Mijn moeder ging mijn koffer uitpakken. Toen ze dat gedaan had hoopte ze dat ook snel haar koffer bezorgd zou worden. Maar het kon net zo goed nog even duren, dus gingen we maar op onderzoek uit wat er allemaal te beleven is op het schip. En op zo’n schip is er veel ruimte voor vermaak. Je bent toch veel tijd van je vakantie op het schip. Dus gelukkig maar. Van Thaise massages tot theater. Zo wilde mijn moeder massages. Dit is iets wat wij als eerste regelde. Uiteindelijk was er een goede deal als je 3 keer in de week een afspraak maakte.

Genoeg te doen op het schip

Daarnaast kon je ook sporten, meer een soort fitness. Maar dat is ook niets voor mij. Of ik moet de volgende keer Cliff meenemen. Ik genoot meer van de bands die ’s avonds optraden. Zo had je de BB King Soul Club, waar vooral soul muziek en R&B werd gespeeld en daarnaast had je de Rolling Stone Lounge, die ik later in de week ontdekte. En je had de Billboard Onboard, waar twee personen begeleid op een piano popliederen zongen. Dit was meer rockmuziek. Ook zou er een bioscoop zijn, maar ik kwam er later achter dat die op deck 9 was bij het zwembad. Vanaf deck 10 kon je ook kijken naar het scherm, maar toch had ik het mooier gevonden als het een aparte bioscoop was geweest. Dat was er wel op andere cruiseschepen.

Kennismaking met mijn zorg

Het werd later in de middag en wij gingen maar eens op zoek naar degenen die mij deze week zouden verzorgen. Elkaar vinden is nog een heel gedoe op zo’n groot schip. Uiteindelijk spraken ergens af bij Lido. Daar waar van die grote buffetten waren en veel stoeltjes. Karen en Robert waren degenen die mij zouden verzorgen deze week. Het was een koppel en ze waren ongeveer mijn leeftijd. Het voelde wel meteen dat er een goed gevoel was tussen hun en mij. We gingen na de kennismaking gelijk aan een borrel. Op deck 9 bij het zwembad zaten we op een bankje. Ze kenden geen kruidenboter, maar wij zouden zelf een toostje maken met boter en zoutje. Of wij dachten dat het zout was, maar het waren zakjes zoutstof. Het was even een bittere pil, waar we al meteen om konden lachen.

Dineren

Later gingen mijn moeder en ik avond eten bij Dinner Room. Een plek waarvoor je moet reserveren. Het was zeker lekker. Karen en Robert gingen hun eigen weg. Na het eten was mijn moeder moe en ging in de hut al slapen. Ik ging met Karen en Robert nog naar de BB King Soul Club. Rond half 11 ging ik ook naar bed.

Nog niet heel ver

We stonden vrij lang stil in de haven van Rotterdam. Dit had te maken met een bepaalde stand van het water. In de loop van de nacht vertrokken we pas. Toen ik 8 uur in de ochtend opstond waren we nog maar bij Terschelling. Deze dag zou een hele dag op zee zijn. Terwijl ik ging opstaan, had mijn moeder al haar eerste message. Na een koffie en op de wc zitten ging ik ontbijten. Een Engels ontbijt met roerei, ontbijtspek en worstjes.

Over de plaatsen waar we aanmeren

De massages van mijn moeder duurden wel lang. Ik zag haar weer aan het begin van de middag. Mijn moeder en ik gingen daarna naar het theater. Daar werd vertelt over de verschillende plaatsen die wij zouden bezichtigen na deze zeedag. Wat je er kan beleven en een beetje de geschiedenis van de verschillende plaatsen. Morgen, maandag 14 september, zouden we in Oslo zijn. Dinsdag Skagen, een Deense plaatst, woensdag zijn we in Sandnes en donderdag Skjolden. Na het vertellen over de verschillende plaatsen die we gaan bezichtigen kwam er een historicus die iets vertelde over de geschiedenis van Noorwegen. Hij vertelde op zo’n saaie manier dat mijn moeder en ik in slaap vielen.

Rest van de dag

Rond half 4 was dit afgelopen en gingen we op deck 2 zitten. Daar hadden ze een ruimte met relaxen stoelen. Hier gingen we even rustig een boek lezen of ik pakte ook mijn iPad erbij om de krant te lezen. Rond 5 uur kwamen Karen en Robert er ook bij en namen we een borrel met nootjes. In de avond hadden we besloten om bij het Italiaans restaurant te eten. We nodigden Karen en Robert hier ook bij uit. Niet veel later na het avondeten ging mijn moeder al naar de hut om te gaan slapen. Ik ging met Karen en Robert nog naar de BB King Soul Club.

Onze plannen in Oslo

De volgende dag waren we in Oslo. Na rustig opstaan en ontbijten. Weer een Engels ontbijt. Als ik mag kiezen mijn favoriete ontbijt. Natuurlijk niet goed elke dag, maar ik had vakantie. Toen wij rond het middaguur van het schip afgingen en naar het oude centrum  van Oslo liepen gingen wij even bij een koffiezaakje een koffie nemen om te bedenken wat wij gingen doen. Ik wilde gewoon de klassieke dingen zien zoals het parlement en het paleis. Mijn moeder wilde naar het Munch Museum om onder andere het bekende schilderij te zien ‘De Schreeuw’.

Must have seens

Eén van de meest luxe straten van Oslo, waar de meest luxe merken een winkel hadden, was heel lang. Als je die straat uitliep zag je in de verte al het paleis. Ergens halverwege die straat, tussen de luxe winkels, was het parlement. Het was een wat ouder gebouw. Een soort koepel. Het viel wel op tussen de luxe winkels. We liepen verder tot het paleis. Dat lag vol met bloemen omdat koning Harald net een maand geleden was overleden. Achter het paleis was een mooi park.

Problemen met mijn moeder

Daarna liepen we terug naar het schip. Later op de dag zouden mijn moeder en ik nog avondeten in Oslo. Maar toen wij teruggingen naar onze hut, was mijn moeder ook terug in de hut. Het bleek dat ze na het museum flauw was gevallen toen ze bij een zebrapad overstak. Waar ze even stil ging zitten was net een taxi die haar terugreed naar het schip. Ze werd onderzocht door de dokter van het schip. Er werd een ECG gemaakt en daaruit bleek dat ze de rest van de middag en avond rustig aan moest doen. Dus we gingen niet meer eten in Oslo, maar ik ging eten met Karen en Robert op het schip.

Alleen door Skagen

De dag erna waren we in Skagen. Er werd nog een ECG gemaakt in de ochtend. Het bleek toch dat ze geopereerd moest worden. Skagen is een te klein plaatsje voor een ziekenhuis. Dus werd ze gebracht naar Aalborg. Daar werden haar stents vernieuwd. Ik ging niet met haar mee. Ik kon toch niets voor haar betekenen. Ik ging Skagen in met Karen en Robert. Het was best koud in Skagen en er stond een wind. Vanaf waar we aanmeerden kon je naar het centrum lopen. Het centrum stelde niet heel veel voor. Het bestond uit houten huisjes en de winkeltjes waren toeristisch. Kleding, zwembroeken, zonnebrillen.Terwijl Karen de winkeltjes ging kijken gingen Robert en ik het Skagen Museum in. Ik ben niet lang in het museum geweest. Ik kende niet veel van de schilders en het was leuker gewest als mijn moeder mee was geweest. Die kon er wat meer over vertellen.

Familie erg betrokken

We zijn daarna weer naar het schip gegaan. Op het schip had ik contact met familie die wilden weten hoe het met mijn moeder ging. Haar operatie was goed gegaan, maar ze moest nog een dag in het ziekenhuis blijven ter observatie. Zo had ik contact met mijn neef Victor, die vooral wilde weten hoe ik er onder was. Natuurlijk heel jammer dat ik niet de vakantie af kan maken met mijn moeder, maar het beste is om er nog wat moois van te maken. Daarna had ik ook contact met tante Frans, de zus van mijn moeder. Zij zit onder andere ook in de kunstwereld en kon niet begrijpen dat ik het Skagen Museum niet bijzonder vond. Blijkbaar was het bekend als een heel bijzonder museum, maar als mij de schilders niets zeggen.

Scandinavië verder dan Nederland

De dag daarna meerden we aan in Sandnes. Sandnes is een kleiner plaatsje in Noorwegen, maar niet zo ver van een grotere stad Stavanger. Karen, Robert en ik namen een taxi naar Stavanger. Het was nog best wel vroeg. Net na negenen op een woensdag. Daarnaast regenden het ook. Een markt midden in het centrum werd net opgezet. Ik kocht daar twee magneten, voor Jolanda, mijn schoonmaakster, en mij. Stavanger was best heuvelige stad. Ik vond het best lastig met mijn rolstoel. Maar het is een mooie stad. Wat mij ook opviel in zowel Oslo, Skagen en nu ook Stavanger is dat er steeds een groepje scholieren een uitje hadden. Blijkbaar is de manier van lesgeven in Noorwegen en Denemarken dat je veel buiten school les krijgt. Misschien wel goed, want volgens mij is het onderwijs hoog aangeschreven in Scandinavië. Nog iets wat mij opviel is dat al de plaatsen waar wij aanmeren zoveel elektrische auto’s zijn. Volgens mij hebben ze daar ook een voorsprong in op Nederland. 

Nederlanse avond

Die avond was het een hele Nederlandse avond in de Lido. Met allemaal Nederlands eten. Van Hollandse stampotten, boerenkool, andijvie stampot tot kibbeling en Hollandse toetjes als tompoes, Bosche bollen en poffertjes. Vooral van de toetjes heb ik mij vol gegeten. Daarnaast waren er ook Hollandse spellen te spelen die avond zoals sjoelen en cornhole, waarbij je zakjes in gaten probeert te gooien. Eigenlijk wel gek dat het als traditioneel Hollands spel wordt gezien, terwijl het geen Nederlandse naam heeft. Ik deed eigenlijk alleen aan sjoelen mee. Dat is ook een spel wat ik 1x in de 2 maanden speel op mijn werk tijdens de DoMiBo, de donderdagmiddag borrel. Laatst had ik op mijn werk een persoonlijk record gehaald boven de 100 punten, 102 punten had ik. Dit lukte deze avond niet. Na het sjoelen sloot ik de avond toch af in de Rolling Stone Lounge met muziek.

Hoe mooi Noorwegen kan zijn

De volgende dag waren we in Skjolden. En ik moet zeggen dat ik dit toch één van de mooiste plaatsjes vond van de reis. Hier waren we midden in de bergen met veel groen. Je zag hier echt de Noorse fjorden, waar je misschien toch voor naar Noorwegen kwam. Echt de Noorse natuur met watervallen en groen. Ik kon blijven kijken en foto’s maken. We liepen naar het centrum van het plaatsje. Ondertussen kwamen we allemaal van die echte originele Noorse houten huisjes tegen. Het centrum was niet veel. Het bestond een lokale VVV en een supermarktje. Na wat gedronken te hebben gingen Karen en Robert weer terug naar het schip. Ik wilde nog niet naar het schip en wilde nog meer kijken naar de fjorden, de watervallen, de natuur. Toen Karen en Robert alweer bij het schip waren zag ik twee mannen verkleed als vikingen. De één probeerde een groep toeristen te overtuigen om een eindje te gaan varen op een vikingschip en de andere wilde toeristen laten pijl en boogschieten. Ik besloot ook pijl en boog te schieten. Hij hield de boog strak en trok zo hard mogelijk aan de pijl. Ik kreeg er toch veel vaart uit.

Nog even genieten

Ik ging weer naar het schip. Rond 4 uur ’s middags vertrokken we weer uit Skjolden. Uiteindelijk hadden we morgen, vrijdag, nog een dag op zee. Daarna zouden we weer naar Rotterdam varen. Maar nu hadden we nog een middag en een hele avond om naar de mooie fjorden te kijken. Dat kon je goed op deck 10. We gingen nog lekker eten in de Dinner Room en tijdens dat eten werd de staf bedankt. En dat was terecht. Iedereen stond echt voor je klaar en deden alles voor je. Volgens mij kwam de staf vooral uit de Filipijnen en Indonesië. Ze zijn maanden weg van huis begreep ik op zo’n schip. Ze zijn in totaal wel zes maanden achter elkaar op zo’n schip en zien daarna pas familie.

Rustige dag

De vrijdag was een beet je een rustige dag. Zeker toen we echt geen fjorden meer zagen en alleen maar water van de Noordzee. Ik zat de krant en een boek maar te lezen en ik ging met Karen en Robert naar de winkels op het schip. Net als bij vliegvelden waren de winkels tax free. Zo heeft Karen nog een ring gekocht. Ik zat nog te denken om whiskey te kopen. Meer als voorraad, want het was echt voordelig. Maar waarschijnlijk was het goed dat ik niets gekocht heb. In de avond pakten we al het meest in in mijn koffer. 

Dan toch echt voorbij

Toen ik zaterdagochtend wakker werd rond 8 uur waren we alweer aangemeerd in Rotterdam. Ik had niet zoveel tijd meer om nog een Engels ontbijt te nemen met roerei en ontbijtspek, maar ik had ook niet zoveel honger. Rond 9 uur mochten we van het schip af. Het was regenochtend in Rotterdam. Karen en Robert gingen al met hun auto naar huis. Ik wachten nog met een andere groep van A tot Z Reizen op mijn taxi. Rond 10 uur kwam mijn mijn taxi. Tijd om naar huis te gaan en te denken aan de mooie herinneringen van deze reis.  

Hoopvol in een goed seizoen

Het nieuwe voetbalseizoen gaat weer van start en ik heb er zin in. Na dat we vorig jaar een slecht voetbalseizoen hadden als supporter van Ajax heb ik de hoop dat het komend seizoen beter wordt. Het bleek dat John Heitinga niet de kwaliteiten heeft om hoofdtrainer te zijn. En Fred Grim en Oscar Garcia konden als interim-trainer geen potten breken. Afgelopen seizoen had ik daarom soms niet het enthousiasme om naar de Arena te gaan. Hierdoor had ik ook geen zin om te schrijven over mijn avonturen in de Arena. Maar nu ben ik dus hoopvol dat er een goed seizoen gaat komen. Michel, de nieuwe trainer van Ajax, laat in zijn eerste officiële wedstrijden voor de Amsterdammers al zien hoe hij wilt gaan spelen.

Meer aanvallend spel dan vorig seizoen

Natuurlijk speel je nog maar tegen Vojvodina, een Europese laagvlieger uit Servië. Maar er zat mooi aanvallend spel in. Ik zat de eerste wedstrijd weer te kijken in De Oude Schaeper en veel van de oude makkers waren aanwezig. Het was vrij druk in de kroeg ondanks dat dit de eerste ronde is van de drie om in het hoofdtoernooi te komen van de Conference League. Ajax speelde al vanaf het begin van de wedstrijd erg aanvallend. En Davy Klassen zorgde al vrij snel voor de 0-1. Daarna had Ajax nog redelijk wat aanvallen, toch scoorde Vojvodina na een half uur de 1-1. Maar net voor rust zette Godts Ajax toch weer op voorsprong. Na rust was Gloukh die Ajax zelfs op 1-3 zette. Later in de wedstrijd kreeg de jeugd de kans. Ouazane en Abdalla zorgden voor een mooie eindstand van 1-4.

Zin om naar Arena te gaan

Een week later zat ik In de Arena voor de return tegen Vojvodina. Dit was de eerste wedstrijd van het seizoen dat ik aanwezig was in de Arena. Het was opvallend druk. Ik dacht dat het wat rustiger zou zijn omdat mensen op vakantie zouden zijn. De eerste helft van de wedstrijd ging moeizaam. Vojvodina kwam zelfs op voorsprong en pas aan het einde van de eerste helft werd de gelijkmaker gemaakt door Klaassen. De tweede helft kwam Gloukh opgang en hij maakt zelfs een zuivere hattrick waardoor Ajax weer won met 4-1.

Snel weer in mijn stadion

Omdat we dus drie rondes moeten spelen voordat we in het eind toernooi zitten was een week later alweer de volgende ronde. We speelden thuis tegen het Ierse Shelbourne. In de podcasts die ik volg begreep ik dat Shelbourne zelfs een zwakker team is dan Vojvodina. Dat leek ook zo te zijn aan het begin van de eerste helft. Ajax kwam in de 7e minuut al via een penalty op voorsprong.

Maar hoe langer de wedstrijd duurde kreeg je wel het gevoel dat Ajax veel kansen kreeg, maar niet veel benutten. Na een half uur kwam wel de 2-0. En aan het begin van de tweede helft maakte Dolberg zelfs de 3-0. Godts kon met zijn tweede penalty zelfs de 4-0 maken, maar hij miste de penalty. En dan zie je, terwijl Shelbourne weinig kansen had, dat ze toch de 3-1 maken. Ajax kreeg nog wel kansen, maar daar bleef het bij. Toch kreeg ik na de wedstrijd het gevoel dat er toch nog redelijk wat moet gebeuren willen we er echt staan, maar er zitten wel positieve punten in.

Premier League als ultieme fantasie

Ik heb al heel veel zin in het komend voetbalseizoen. Niet alleen dat van Ajax, maar ook heb ik al zin in het komende Premier League-seizoen. Zo heb ik mijn football fantasy-team al klaar staan. Het is alleen lastig om nu al te bepalen wie je in je team wilt als de competitie bijna pas over een twee weken begint. Maar goed, er zijn wel spelers die je in ieder geval in je team wilt hebben. Gabriel, de verdediger van Arsenal, bijvoorbeeld en Erling Haaland. Maar we zitten nu nog in een transferperiode en je weet ook niet wie nog geblesseerd gaat raken de komende weken. Dus uiteindelijk zal je team er toch weer anders uitzien.

Mijn geloof in Cruijff

Ik geloof in het team wat Jordi Cruijff probeert op te bouwen. Hij heeft redelijk wat spelers al gekocht of gehuurd. Sommige supporters vinden dat hij een te groot risico neemt met de bedragen die hij voor spelers heeft betaald. Maar hij wil meteen dit seizoen weer om de titel strijden en dan moet je naar mijn mening wat risico’s nemen. Daarnaast heeft hij tot nu toe niet meer uitgegeven dan er binnen is gekomen door de verkoop van Sean Steur en Chuba Akpom. Ik heb dus de hoop dat het een goed seizoen wordt door het handelen van Cruijff. Alleen moet Michel het nu laten zien.

Wat een fantastische vader

Hendrik August Brockmeier, Amsterdam, 18 augustus 1946 – Haarlem, 20 september 2025

Lieve pappa,

Wat was jij toch een fantastische vader. Al vanaf het begin van mijn leven stond je klaar voor mij. Toen ik geboren werd in Saoedi Arabië moest ik meteen naar Nederland gevlogen worden omdat ik veel te vroeg geboren was. Als ik nog foto’s van mijzelf zie in een couveuse kan ik mij niet voorstellen dat ik zo klein was en soms vind ik het nog eng om die foto’s terug te zien.

Altijd voor mij klaarstaan

De eerste jaren wisten jullie nog niet hoe mijn handicap uiteindelijk zou ontwikkelen. Maar toen dat een beetje duidelijk werd stond jij altijd voor mij klaar. De foto gemaakt op de I-Horst, de boerderij van opa en oma, fietsend op een driewieler is daar al een bewijs van. We hadden beide de foto ingelijst. Bij mij staat hij nog prachtig op de kast onder mijn televisie. Het lijkt wel of ik bang ben om te fietsen en jij mij aanmoedigt om door te zetten.

Fietsend met mijn vader op de I-Horst.

Mamma en jij hebben mij altijd aangemoedigd om door te zetten. Hierdoor heb ik ook eerst mijn mavo, daarna mijn havo en uiteindelijk hbo kunnen halen. Mij overtuigen dat ik alles kan bereiken wat ik wil ondanks mijn handicap heeft mij ver gebracht. Al was de buitenwereld niet altijd overtuigd. Wat ook belangrijk hierbij was is dat ik mij niet zielig moest voelen omdat ik een handicap heb. Altijd eerst zelf dingen proberen tot dat het echt zeker is dat het jezelf niet lukt. Nog steeds heb ik deze instelling bij alles wat ik doe. Mijn zorg zegt af en toe zelfs dat ik meer mag vragen. Tot de dag van vandaag ben ik blij dat jullie dit bij mij hebben bijgebracht. Hierdoor haalde en haal ik het beste uit mijzelf.

Alles wat je doet moet nut hebben

Na Saoedi Arabië zijn we verhuisd naar de Uit den Bosstraat in Haarlem. Het enige wat ik daar nog van weet is dat ik een Nijntje poster had. Daarna zijn we verhuisd naar de Heemsteedse Dreef in Heemstede. Daar heb ik het grootste gedeelte van mijn jeugd gewoond. Daar ben ik het meest gevormd tot de persoon die ik nu ben door vooral jou. Alles wat je doet moest nut hebben. En dat gaf je door aan mijn broers, zus en mij. Daarom waren er altijd taken te doen. Daar werden mijn broers en zus soms gek van. Ze vonden misschien soms dat zij meer moesten doen dan ik. Misschien kreeg ik minder taken, maar jij vond het belangrijk dat ik mee deed in het gezin en ik kreeg wel degelijk mijn taken.

In de handen van mijn vader.

Eén van mijn taken was sinaasappels uitpersen voor het zondagochtendontbijt. Het zondagochtendontbijt was jouw moment. Je stond al vroeg op om voor iedereen het ontbijt klaar te maken. We hoorden vanuit onze bedden dat jij er al mee bezig was omdat je vrolijk floot en mee zong met Hilversum 3 van Herman van Veen. Als jij het eerste gedeelte klaar had hielp jij mij uit bed en ging ik naar beneden met de lift om de sinaasappels uit te persen. Een nostalgisch moment waar ik soms naar terug verlang.

Speciale band met jou

Jij hebt mij tot dat ik in 1998 naar Arnhem verhuisde altijd geholpen met in- en uitbed halen. En ondanks dat jij een drukke baan had deed je dit altijd met veel vrolijkheid. Dit zorgde ervoor dat ik echt een speciale band met jou heb opgebouwd. Bij jou kon ik hierdoor het meeste terecht als ik ergens mee zat. Al zijn wij beide niet personen die helemaal open spreken over onze gevoelens. Ook heb ik mooie herinneringen aan dat jij in mijn bed kroop om mij voor te lezen. Want voorlezen kon jij goed. Je kon verschillende stemmetjes maken voor elk personage uit het boek. Samen met jou verslonden we alle boeken van de Kleine Kapitein.

Pappa en ik samen tijdens een diner.

De vakanties die wij hadden als gezin waren ook nostalgisch. De eerste jaren van mijn leven gingen we altijd met de auto en vouwcaravan kamperen. Dat was vooral naar Frankrijk, maar we zijn ook naar Engeland en Zwitserland geweest. Jij hielp mij altijd met aan- en uitkleden in de vouwcaravan. Dat was best zwaar. Maar de autoreis naar eindbestemming was ook leuk. We hadden altijd een aantal cassettebandjes mee die we grijs draaiden. Jij had bandjes van natuurlijk Herman van Veen en Jacques Brel en voor de kinderen waren er bandjes van Bert en Ernie en Alfred Jodocus Kwak. Op een gegeven moment werd het toch echt te zwaar om mij te verzorgen in een vouwcaravan en vanaf ongeveer 1995 gingen we naar het huis van mijn oud-tante, wat jullie later zouden kopen.

Samen op een aangepaste ski tijdens wintersport.

Meedoen zoals iedereen

Mamma en jij hebben in het begin geprobeerd te kijken of ik mee kon doen in het normale onderwijs. Zo heb ik in de kleuterklas gezeten van de Haarlemse Montessorischool. De zelfde school waar mijn broers en zus op hebben gezeten. Maar na een jaar bleek dat ik toch meer aandacht nodig had dan de andere kinderen. Ik ging daarna naar mytylschool De Regenboog. Op die school ontmoette ik Joep. Wat voor jou Cees was, is voor mij Joep. Mijn oudste vriend die ik al sinds mijn lagere school heb.

Een band door Ajax

De band die Joep en ik hadden had met een groot deel te maken met Ajax. Zo kwam Ajax ook een beetje in ons gezin. Ik maakte iedereen, de één in mindere mate, de andere in grotere mate enthousiast voor Ajax. Dat ik een groot Ajax-fan ben geworden zorgde ervoor dat jij voor mij seizoenskaarten regelde voor Ajax toen ze in 1996 naar de Amsterdam Arena verhuisden. Mijn trotste bezit en die ik pas zal weg doen als ik dood ga.

Samen naar de Arena

Van 1996 tot 2011, tot dat jij ziek werd, was jij bijna altijd mijn vaste begeleider. Je werd door mijn enthousiasme voor Ajax ook een Ajax-fan. Waarschijnlijk vond je het altijd wel leuk om voetbal te volgen. Je keek iedere zondag Studio Sport, of zoals jij het altijd bleef noemen Sport in Beeld. Maar volgens mij was je voor dat ik er was niet zo’n groot voetbalfan. Toen wij samen in de Arena waren was jij wel degelijk een enthousiaste fan. Maar als jij de krant erbij pakte wist ik dat je niet zo enthousiast was over het spel. Tijdens het eerste seizoen van Frank de Boer als trainer, jouw laatste seizoen dat jij mee ging, pakte jij ook vaker de krant erbij.

Daarnaast hadden we ook discussies wanneer we vertrokken uit de Arena. Jij wilde altijd een paar minuten voor de wedstrijd was afgelopen weg zodat we niet in de file kwamen. Ik wilde de wedstrijd altijd tot het eind bekijken. We kozen voor de gulden middenweg. Als we tegen een ‘kleine’ tegenstander speelden en we stonden al redelijk voor dan gingen we eerder weg, als we tegen Feyenoord of PSV speelden bleven we altijd tot het eind.

Samen met pappa in de Arena.

Voetbalervaringen uit je jeugd

Ik heb weleens aan mijn vader gevraagd hoe hij vroeger als jongetje voetbal beleefde. Hij vertelde dan over dat hij bij het Olympisch Stadion in bomen klom en dat hij van daaruit gratis de wedstrijd kon bekijken die er toen gespeeld werd. Soms lijkt het mij wel leuk om te hebben beleefd hoe het begin was van het professioneel of semi-professioneel voetbal. Waarschijnlijk waren voor veel mensen kaartjes voor voetbalwedstrijden te duur en vonden wel meer jongeren zulke manieren om toch een voetbalwedstrijd te bekijken.

Zelfstandig leren leven

In 1998 ging ik naar een middelbare mytylschool in Arnhem. Daar leerde ik doordeweeks zelfstandig te wonen en in de weekenden kwam ik weer terug naar Heemstede. Doordat we elkaar minder gingen zien was het des te leuker om elkaar in het weekend te zien. In 2002 had ik mijn mavo en mijn havo voor een groot deel afgerond. Ik vertrok weer uit Arnhem en omdat ik nog geen eigen woning had kwam ik weer bij jullie wonen. Volgens mij vonden mamma en jij dat geen probleem. Alleen was in- en uit bed halen wat zwaar voor je geworden. Dus we huurden thuiszorg in.

Beide liefde voor Amsterdam

De jaren daarna ging ik studeren. Na een aantal jaar wilde we toch kijken of ik zelfstandig ergens kon wonen. Het duurde langer dan verwacht tot het Fokusproject werd opgezet in Haarlem. Maar op een gegeven moment kon ik wel een woning huren op de Helmlaan. In 2009 studeerde ik af en ik weet nog hoe trots je op mij was. Ik gaf een groot feest in de tuin op de Van Merlenlaan. Het project in Haarlem was nog steeds niet gereed. Toen dachten we waarom ben ik afhankelijk van Haarlem. Ik kan ook naar Amsterdam verhuizen. Dat ging vrij snel en ik woon nog steeds waar ik toen naar verhuisd ben. Volgens mij vond je het ook wel mooi dat ik naar Amsterdam was verhuisd, want jij bent geboren en opgegroeid in Amsterdam en je had daardoor liefde voor die stad. Die liefde kreeg ik in loop der jaren ook. Ik wil er nooit meer weg. Het werd een onderwerp waar we veel over spraken.

Borrel net na afstuderen met broer, zus, zwager en pappa.

Omgaan met je ziekte

Toen jij in 2011 in het ziekenhuis lag, net na dat je uit coma was, heb ik in het ziekenhuis de Champions League-finale tussen Barcelona en Manchester United met je gekeken. Je was er nog niet helemaal bij, maar ik merkte aan je reactie dat je het fijn vond dat ik bij je was. Daarna heb je gerevalideerd bij Reade aan de Overtoom. In die periode ben ik vaak bij je langs gegaan.

Je kwam wonderlijk goed uit de revalidatie. Het leven daarna werd natuurlijk anders voor je. Het is hartstikke moeilijk als je met beperkingen moet leven die je eerst niet had. Dit is anders dan hoe het bij mij zit. Ik heb al vanaf mijn geboorte een beperking. Daardoor kan ik het denk ik beter accepteren dan jij kon, omdat ik eigenlijk niet weet wat ik mis. Je kon niet meer mee naar Ajax, maar zeker tijdens uitwedstrijden kwam je vaak bij mij thuis kijken.

We spraken met enige regelmaat af. Je had het vaker moeilijk met de beperkingen die je had. Al gaf jij vroeger mij het advies: “Kijk niet naar de dingen die jij niet kunt doen, maar kijk naar dingen die je wel kunt doen.” Maar dit advies vond jij zelf ook lastig om op te volgen. Ik vond het ook moeilijker te accepteren dat jij mij met sommige dingen niet meer kon helpen, waar je voorheen mij wel mee kon helpen. Dat maakte het soms dat ik het fijner vond als mamma bij onze afspraken was. Dat gaf jou het gevoel dat ik je afstootte. Maar zo zag ik het nooit.

Groot verdriet

In 2015 gebeurden het meest verschrikkelijke wat je als opa mee kan maken en dat is dat je een kleinkind ziet sterven. Dit was voor de hele familie verschrikkelijk, maar natuurlijk het meest voor Viv en Floor. Maar als opa had je toen je enige kleinzoon verloren. Maar wat altijd bij onze familie is dat we aan alle negatieve dingen die wij meemaken het positieve eruit halen. Alleen konden we hier even niet het positieve van zien.

Trouw blijven aan je werk

In mijn eerste jaren na dat ik mijn studie had afgerond bleef ik max twee jaar bij een bedrijf, daarna moest ik altijd weer een nieuwe baan zoeken. Dat veranderden in 2017 toen ik voor de gemeente Amsterdam ging werken. Daar verdiende ik na één jaar een vastcontact. Volgens mij was je erg trots op dat ik voor de gemeente ging werken. Ook voor de stad waar jij bent geboren en opgegroeid. Sinds ik in 2010 naar Amsterdam ben verhuisd kreeg ik ook steeds meer de liefde voor deze stad. Dat is iets wat we gemeen hebben. Ik wil ook nooit meer verhuizen uit deze stad. Je zei ook altijd: “Nooit weggaan bij de gemeente, fantastische werkgever.” Wanneer ik soms begon over je weet nooit wat je leven geeft. Jij hebt ook alleen voor NACO gewerkt tijdens je werkende carrière. Dus vastigheid was belangrijk voor je. Nou, pap. Ik ben ook hartstikke blij bij de gemeente. Dus wie weet blijf ik er.

Achteruit gaan

Lieve pap, vooral het laatste jaar merkten we dat je achteruit ging. Ik merkte het vooral toen we een paar maanden geleden gingen lunchen bij De Plantage bij Artis. Het regenden vrij hard en we probeerden de auto vlakbij het restaurant te parkeren. Maar het was redelijk vol vlakbij het restaurant en pappa moest met zijn rollator toch een eindje lopen. Je was helemaal op toen we bij het restaurant waren. Ik vond dit moeilijk om te zien. En voor mij was dit het eerste moment dat ik werkelijk dacht: “Dit kan misschien niet zo heel lang meer duren.”

Wat zal ik je ontzettend missen

Lieve pap, wat zal ik je ontzettend missen. Het is nu al een maand geleden dat je overleed, maar ik kan het mij nog steeds niet goed voorstellen. Het doet nog steeds hartstikke veel pijn. Jij was mijn eerste supporter en je supporterde mij tot het einde van je leven. Wat was je een fantastische vader. Ik zal mijn hele leven aan je blijven denken. Juist aan de positieve dingen die we samen hebben meegemaakt.

Pappa en ik samen wachtend op de anderen tijdens 70e verjaardag mamma.

Een thriller van een eind van het seizoen

Het was ongeveer kwart voor 3 toen ik aankwam in Strandvliet. De wedstrijd tussen Feyenoord en PSV was een kwartier bezig en ik hoor een supporter juichend langs lopen, want Feyenoord komt op een 2-0 voorsprong. Ik ben vrij vroeg bij de Arena. Het is vrij warm en ik koop een colaatje bij een kraampje naast de Arena. Ik moet even wachten op Jeroen. Wanneer we de Arena binnen gaan zijn we in een juichstemming, want met rust is het nog steeds 2-0 voor Feyenoord.

Van euforie naar teleurstelling

Als we eenmaal binnen zitten op onze plek hebben we nog ruim een uur voor de wedstrijd begint. Ondertussen volgen wij via onze telefoons hoe de wedstrijd verloopt tussen Feyenoord en PSV. Rond de 60ste minuut doet PSV wat terug en het wordt 2-1. Dan zou er nog niets aan de hand zijn, maar naarmate we de wedstrijd blijven volgen merken we dat PSV een overmacht heeft in de tweede helft. Dus dat baart ons wel zorgen. En dat blijkt dan ook, want rond de 70ste minuut maakt PSV 2-2 gelijk. Daarna gaat de tijd heel langzaam. En de druk van PSV wordt steeds groter. Dan breekt de blessuretijd aan tijdens de wedstrijd tussen Feyenoord en PSV. Op een gegeven moment hoor ik iemand zeggen in het publiek: “De wedstrijd is afgelopen, 2-2.” Uiteindelijk blijkt dat niet zo te zijn en Jeroen vertelt aan mij dat PSV de 2-3 heeft gemaakt in de 99ste minuut.

Druk te groot

De sfeer sloeg meteen om en dat merkten de spelers ook die begonnen waren aan de wedstrijd tegen NEC. Ze hadden het echt moeilijk. In de eerste helft waren er nauwelijks kansen aan beide kanten. In de rust hoorde je alle supporters om mij heen ook klagen. En aan het begin van de tweede helft veranderde dat ook niet. Je voelde bij het kijken naar de wedstrijd dat de Ajax-spelers steeds zenuwachtiger werden. En dan ging het ook mis. Sontje Hansen, oud-Ajacied, scoorde 0-1 rond de 60ste minuut. En daardoor ging het niet beter. We maakten defensieve fouten terwijl dat juist goed was afgelopen seizoen bij Ajax. Vrij snel kwam dan ook de 0-2 en tien minuten voor tijd zelfs 0-3. Gewoon een schande om 0-3 thuis te verliezen van NEC.

Een chaotisch einde

De woensdag daarna was alweer de volgende wedstrijd, uit tegen FC Groningen. Ik was weer in De Oude Schaeper en je merkte dat mijn vrienden uit De Schaeper ook zenuwachtig waren voor deze wedstrijd. Er waren aan het begin van de wedstrijd wel wat kansen aan beide kanten. Maar eigenlijk uit het niets scoorde Anton Gaaei met een strak schot de 0-1 in de 27ste minuut. Maar de rest van de eerste helft liep ontzettend moeizaam. Dus met rust waren we er niet zeker van. En dat klopte ook. Een aantal minuten na rust scoorde Groningen 1-1. Dus rond de 60ste minuut kwam Weghorst er weer in. Zoals altijd bracht hij weer wat extra energie in het team en dat pakte uit met de 1-2 in de 68ste minuut. Maar de rest van de wedstrijd was het toch nog billen knijpen. Op het einde van de wedstrijd was er veel blessuretijd. Er viel nog een rode kaart voor Groningen. Ik zat wat te kletsen met Stuart en wat grappen te vertellen, want ik dacht dat er bijna afgefloten zou worden. Maar in de allerlaatste minuut kwam er toch nog een vrije trap voor Groningen. En de keeper van Groningen kwam naar voren en zorgde voor opschudding. Hierdoor kwam er zoveel onrust en dan weet je dat er gescoord zou worden uit die vrije trap, 2-2.

Een kleine hoop

Iedereen in De Schaeper was teleurgesteld en dat voelde je ook. Nu stond PSV 1 punt voor met nog ‘e’en speelronde te spelen. Iedereen voelde dat PSV dit niet meer weg zou geven. Tijdens de laatste speelronde de zondag daarna was het vrij rustig in de Arena. Iedereen had zich er al bij neergelegd. Hierdoor speelden we juist beter. FC Twente was vandaag geen partij, maar er moest een wonder gebeuren wilde PSV niet winnen van Sparta. Met een bal in het zijnet de eerste helft en de 1-1 in rond de 60ste minuut was er nog hoop. En je hoorde ook heel hard gejuich in de Arena. Maar vrij snel scoorde PSV 1-2 en uiteindelijk wonnen ze 1-3. Toen ik later in den avond nog de samenvatting zag, zag je dat PSV nooit in de problemen waren.

Trots op seizoen, hoop voor toekomst

Ik ben niet zo teleurgesteld dat we geen kampioen zijn geworden. Als je bekijkt waar we vandaan zijn gekomen vorig seizoen. Waar ik wel teleurgesteld in ben is dat Farioli meteen de dag daarna zijn ontslag nam. Bij eerdere clubs waar hij trainde was hij ook maar een seizoen trainer. Hij geeft zijn clubs wel nieuwe energie, maar blijkbaar is hij liever een clubhopper en dat is zijn goed recht. Toch had ik liever gezien dat hij zou doorzetten en iets wilde opbouwen bij Ajax. Maar ik geloof dat de juiste trainer voor volgend seizoen gevonden wordt en dat het een mooi seizoen gaat worden.

2025. Een bijzonder jaar

Tijd gaat snel. We zitten alweer in april van het jaar 2025. Een jaar dat bijzonder moet gaan worden. Mijn twee grote liefdes, Amsterdam en Ajax, hebben allebei een jubileumjaar. Voor mijn geliefde voetbalclub kan het jubileumjaar een extra glans geven door na drie jaar weer een titel te pakken. Maar natuurlijk moeten we niet te vroeg juichen. Trainer Farioli wil nog steeds niet uitspreken dat we voor de titel gaan. Maar na de overwinning tegen PSV is de voorsprong maar liefst 9 punten.

Feest in de cafés

Het was echt juichen in De Oude Schaeper waar ik de uitwedstrijden kijk van Ons Aller Ajax. Terwijl de spelers en de trainer nog voorzichtig zijn en nog niet willen spreken over een kampioenschap, waren de supporters overtuigd. Kampioenen! gonsde door De Schaeper. Terwijl PSV toch het meest balbezit, en je in het begin dacht dat PSV het eerst zou scoren, kwamen ze toch niet door de verdediging van Ajax. Ajax sluiten goed de deuren. Na afloop van de wedstrijd was het nog lang onrustig in De Schaeper en de cafés in de omgeving. Ik ging met mijn vriend nog naar een café die vanaf 1 april open zou gaan en Het Wapen van Ten Kate gaat heten. Officieel waren ze nog niet open, maar voor de wedstrijd tegen PSV gingen ze even open.

Feest door 125 jarig bestaan

Twee weken daarvoor speelden we tegen AZ de jubileumwedstrijd van het 125 jarig bestaan van Ajax. Dus het was een bijzondere wedstrijd. Ik zat met mijn nieuwe shirt in de Arena. Een shirt in de oude stijl en het Ajax-logo staat er niet op. Alleen het wapen van Amsterdam met de Andreaskruisen. Aan het begin van de wedstrijd werd er stil gestaan bij het 125 jarig jubileum. Ophitsende muziek lieten beelden zien van de gewonnen prijzen en daarna kwamen oud-spelers op met de gewonnen Europa Cup-bekers.

Niet altijd een bijzondere wedstrijd

Alleen hoop je dat tijdens zo’n bijzondere wedstrijd dat Ajax ook een goede wedstrijd speelt. En vaak gebeurd dat juist niet tijdens zo’n wedstrijd. Net als 25 jaar geleden toen Ajax 0-1 verloor tegen FC Twente. Maar dat hoeft de middag niet te bederven. Het blijft een feest op de tribune. Ik nam David mee naar de wedstrijd. David ken ik via De Oude Schaeper. David was voor het eerst in de Arena voor een wedstrijd van Ajax. Dat vind ik nog altijd heel mooi. Iemand die voor het eerst naar een Ajax-wedstrijd gaat vindt alles wat er gebeurd tijdens een wedstrijd heel bijzonder. Ik denk dat ik ruim over de 300 wedstrijden zit die ik mee maak in de Arena en ik moet eerlijk zijn. Soms vind ik het heel gewoon geworden.

Nieuw in de Arena

Ik vind het dus leuk om mensen mee te nemen die voor het eerst naar Ajax gaan. Of ik geef de mijn kaart aan mijn vriend Tim. Hij zit ook in een rolstoel. Hij heeft een clubcard, maar daarmee kun je alleen naar de wedstrijd als er plekken overblijven. Zo is hij dit seizoen ook naar Ajax – Feyenoord geweest. Ik heb al heel vaak de klassieker gekeken in de Arena en daarnaast had ik problemen met mijn rolstoel. Dus ik vond het prima dat hij naar Ajax – Feyenoord ging.

Het feest gaat door

Tijdens de jubileumwedstrijd en na PSV – Ajax was het groot feest. Het maakt nu niet veel meer uit dat we gelijk hebben gespeeld tegen AZ. Het wordt een groot feest dit jaar door het 750 jarig bestaan van de stad, het 125 jarig bestaan van Ajax en de landstitel von Ons Aller Ajax. Dit feest vier ik graag met mijn vrienden uit De Schaeper en welk andere (Ajax-) vriend ook.

Een oproep tot verbetering

Mijn vriend Tim met zijn zus en mijn voetbalmaatjes

Het is halverwege juni. Het is bijna zomer, maar met al dat regen lijkt het wel herfst. Het Europees Kampioenschap voetbal is net begonnen en ik ga naar Amersfoort om bij mijn vriend Tim naar de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal te kijken tegen Polen. Ik heb een taxi via Valys, de landelijke service voor vervoer voor mensen met een beperking. De taxi is redelijk op tijd, maar zoals gebruikelijk zitten er al mensen in de taxi en moeten we nog iemand ophalen. Dit is niet erg. Dat hoort erbij.

Andere ophalen

We zijn op weg naar Nieuw-West om de andere passagier op te halen. Het kost wel wat tijd om in Nieuw-West te komen, want ik woon letterlijk helemaal aan de andere kant van de stad. Wanneer we eenmaal de andere passagier hebben opgehaald gaan we op pad. Beide andere passagiers moeten allebei naar Bussum. Dus dat komt goed uit. Wanneer we in de straat zijn waar de eerste passagier naar toe gebracht moest worden blijkt zelfs dat de andere passagier in de zelfde straat moet wezen, want hij zegt: “U moet nog iets verder rijden.” Wat een toevalligheid.

Eindelijk op bestemming

Als we in Amersfoort zijn blijkt het nog wel even te duren voor we in straat zijn waar Tim woont. Wanneer ik uit de taxi ga gaat het harder regen. Tim staat al buiten te wachten. Snel rijden we de ingang in van zijn huis wat speciaal elektrische deuren heeft. Terwijl ik 1 uur de taxi had besteld, de chauffeur maar 10 minuten later was, ben ik net op tijd voor de wedstrijd die 3 uur begon. Het kost gewoon tijd om met Valys te reizen. Dat ben ik wel gewend.

Op het nippertje winnen

We gaan dus eerst de wedstrijd kijken. Nederland heeft zijn kansen, maar geen uitgespeelde kansen. Na een kwartier heeft Polen een hoekschop en via een kopbal scoort Polen 1-0. Daarna krijgt Nederland steeds meer kansen en binnen een half uur is het 1-1. Met rust moet ik naar het toilet. Daarvoor moet ik de lift nemen naar de eerste verdieping. Daar is Tim’s slaapkamer en zijn badkamer. Tim heeft een mooie woning in Amersfoort met twee verdiepingen. Het is ruimer dan wat hij had in Amsterdam. Dus ik begrijp zijn keuze. We gingen de tweede helft kijken. Het was een saaie tweede helft. Op het einde van de tweede helft hadden we weer Weghorst nodig om deze wedstrijd te winnen.

Zien thuis te komen

Na de wedstrijd gingen we pizza bestellen. De bezorger had niet door dat hij aan de achterkant van het huis moest aanbellen, maar uiteindelijk ging hij toch achterom. Rond 8 uur had ik mijn taxi weer terug naar Amsterdam besteld. Die blijkt te laat te zijn. Ze mogen een kwartier eerder of later komen. Dus ik wacht een kwartier en ik wil niet ongeduldig over kom dus rond half 9 ga ik bellen waar mijn taxi blijft. Er wordt niet meteen opgenomen, maar op een gegeven moment duurt het steeds langer, een half uur. Ik bekijk de mogelijkheid om met de trein terug naar Amsterdam te reizen. Maar assistentie om in de trein te komen moet je drie uur van te voren aanvragen. Dus dan kan ik vrij laat reizen met de trein. Daarnaast komen Tim en ik er achter dat er bij Hilversum een treinstoring is. Dus de trein is ook geen optie.

Taxi komt niet

Inmiddels zit ik al een uur aan de lijn met Valys en wordt er nog steeds niet opgenomen. Ik word inmiddels zenuwachtig. Ik heb de hoop opgegeven dat ik deze avond nog geholpen word door Valys en dat er nog een taxi komt. Tim koopt zijn zorg zelf in met een persoonsgebonden budget sinds hij naar Amersfoort is verhuisd. Een aantal verzorgers wonen bij hem in de buurt. Een Hongaarse verzorgster die deze avond geen dienst heeft wil mij wel naar Amsterdam rijden met de Caddy van Tim. Zo kom ik deze avond toch nog in Amsterdam.

Nog steeds zelfde problemen

Ik ben Tim en deze verzorgster eeuwig dankbaar dat ze dit wilden doen. Maar ik vind het ongehoord dat een taxiservice het zo af laat weten. Ik zou echt niet weten wat ik had moeten doen als ik niet met de Caddy van Tim naar huis gebracht kon worden. Het aparte is dat het lijkt dat Nederland zelfs achteruit gaat in plaats van vooruit. Zo’n 10 jaar geleden kon je nog een uur van te voren een taxi bestellen of assistentie voor de trein. Nu moet je de assistentie drie uur van te voren bestellen en de taxi via Valys een avond van te voren en in het weekend zelfs 24 uur van te voren.

Vechten voor verbetering

Soms weet ik niet of het hier nog beter wordt, maar als je wilt dat wij mee doen in de maatschappij en de samenleving wat inclusiever wordt moeten dit soort punten als vervoer beter worden. Al klinkt deze blog misschien wat somber toch heb ik de hoop dat het beter kan worden. Daar zal ik altijd voor vechten.

Een lang seizoen met struggles

Het is eind mei. Het voetbalseizoen is sinds vorige week voorbij. Als echte Ajacied was het een moeilijk seizoen voor mij. De laatste wedstrijd was tegen Vitesse. Een wedstrijd die nergens meer om ging. Wij zullen vijfde worden en de Arnhemmers zijn laatste en gedegradeerd en wie weet dat het nog erger wordt als zij het financieel niet voor elkaar krijgen. Tegen deze club speelden we in de blessuretijd nog gelijk. Erg teleurstellend, maar ik ben ervan overtuigt dat er weer betere tijden komen. En zo als wijlen Johan Cruijff altijd zei: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Het is lekker rustig in de stad, want we hebben geen kampioenschap te vieren. Er zijn geen vernielingen of gevechten.

Banden door seizoenkaart

Als echte Ajacied heb ik ook een seizoenkaart. Sinds de Arena bestaat kom ik al. Ik zit aan de noordkant net onder het uitvak. In het begin zat ik meer helemaal aan de zijkant, maar rond 2009 verhuisde ik meer naar het midden. Achter mij kunnen mensen bier halen. Ideale plek. En toen ik naar die plek verhuisde kwamen ook een groep jongens achter mij staan. Nou ja, jongens. Ze waren zo’n 10 jaar ouder dan ik ben, middle age. Maar ze kwamen jongens-achtig over. En dit was één van de beste dingen wat mij is overkomen.

Groeien naar goede vriendschappen

In de jaren daarna werden we steeds betere vrienden. Na wedstrijden namen we biertjes bij Jaz, ik werd uitgenodigd voor hun verjaardagen en we keken samen ergens uitwedstrijden. Als een seizoen afgelopen was spraken we ook nog ergens af voor een biertje of om ergens wat te eten. Als ik geen begeleider mee kon krijgen voor de wedstrijd van Ajax was er altijd iemand van die groep die mijn begeleider wilde zijn. In de eerste jaren dat ik naar de Arena ging was mijn vader standaard mijn begeleider. De begeleiderskaart stond ook altijd op zijn naam. Maar op een gegeven moment werd besloten dat ook de begeleiderskaart op mijn naam staat. Op deze manier kon ik iedereen meenemen die ik wilde als begeleider.

Wisselde begeleider

Mijn vader belandde in 2011 in het ziekenhuis en werd ziek. Zijn ziekte zorgde ervoor dat hij minder stabiel werd en hij kon minder goed tegen drukte. Dit betekende dat hij niet meer mee kon naar de Arena. Sinds die tijd neem ik eigenlijk tijdens elke thuiswedstrijd iemand anders mee. Het is soms mijn broertje, het is soms mijn zwager of mijn zus. Later kwamen ook vrienden, maar als het mij een keer niet lukte om iemand mee te krijgen was er altijd iemand van de groep die achter mij stond. Zo konden zij weer iemand extra meenemen met hun kaarten.

Uitwedstrijden in stamkroeg

De afgelopen jaren kijk ik de uitwedstrijden van Ons Aller Ajax vaak in De Oude Schaeper. Dit is een café in West. Een vriendengroep woonden daar. Dus ik reisde vaak van Oost naar West voor de uitwedstrijd. Die vrienden verdwenen eigenlijk allemaal uit West, maar toch bleef ik naar West gaan voor de uitwedstrijden. Ik bouwde een band op met de vaste gasten van het café en kwam dan ook in hun Whatsapp-groep. Door die groep nam ik nu ook soms de vaste gasten van het café mee naar de Arena. Al vinden zij het ook fijn om de wedstrijd in hun vaste stamkroeg te kijken.

Discussies met stewards

Het gaf mij meer mogelijkheden, maar een vaste kracht blijft toch de jongens achter mij. Of achter mij. Het afgelopen seizoen moesten de jongens hun stoeltje zoeken die zij hebben in de Arena. Stewards gingen lang en vaak in discussie met hun. De stewards bleven bij hun standpunt en konden niet op andere gedachtes werden gebracht. Dit kregen ze ook opgedragen van hogerop. Dus zij konden er ook niets aan doen.

Oproep aan Ajax

Maar Ajax nu vraag ik je. Kijk nog eens terug naar het besluit om iedereen naar hun stoeltjes te sturen? Jaren mochten mensen hier wel staan, tussen de eerste en tweede ring. Hier is genoeg ruimte. Ze versperren geen doorgangen. Ik heb in al die jaren mooie banden opgebouwd die ik nooit meer kwijt wil. Deze banden zorgt er juist voor dat ik graag naar de Arena kom. Ook als het slechter gaat met onze club. Nu zal ik altijd mijn club steunen en nooit mijn seizoenkaarten stop zetten, maar de banden die ik heb opgebouwd door naar de Arena te komen zijn ontzettend belangrijk.

Er bovenop komen door sfeer

Ik plaats mijn blog op X gericht op Ajax Fancare. Ajax Fancare, lees deze blog goed en denk alsjeblieft goed na om volgend seizoen niet supporters weg te sturen die achter ons staan tussen de eerste en tweede ring aan de noordkant van het stadion. Dat zij achter ons staan zorgt voor sfeer. Sfeer die nodig is om er weer bovenop te komen als club.

Supporter tot je dood

Vanaf jongs af aan ben ik al een Ajax-fan. Al sinds 1996 heb ik een seizoenkaart. Mijn vader kon dit regelen toen we net in de Amsterdam Arena gingen spelen. Ik heb dus al veel meegemaakt met Ajax. De bijna 28 jaar dat ik nu al een seizoenkaart heb, heb ik maar weinig wedstrijden gemist. In het begin ging ik altijd met mijn vader. Mijn vader was natuurlijk ook een Ajax-fan. Al is hij opgegroeid in Amsterdam Zuid en ging hij in zijn jeugd regelmatig naar Blauw-Wit. Als hij geen kaartjes kon kopen klom hij in de bomen rondom het stadion zodat hij toch de wedstrijd kon zien. Misschien was dit toch reden dat hij vaak de krant las als hij naar Ajax keek.

Er altijd zijn voor je club

Later gingen andere mensen met mij mee. Dit wisselt van mijn broertje tot mijn zwager en vrienden. Maar ik ben altijd trouw. Ook in de periode 2004 tot 2010 waarin we geen landstitel konden winnen. Ik vergelijk maar graag met de soort van dat Nick Hornby beschrijft in Fever Pitch. Altijd voor je club er zijn, ook in moeilijke tijden. Zo ging in dit seizoen ook in.

Hoop aan het begin van het seizoen

Als een voetbalseizoen begint hoop je dat het een geweldig seizoen wordt. Het kan dan ook nog. Er is nog helemaal niets gespeeld, alles ligt nog open. Na een aantal wedstrijden weet je hoe het team er ongeveer uit ziet en weet je ook iets beter wat je komend seizoen kan verwachten. Mijn club had een hele slechte start. Met als resultaat dat de trainer Maurice Steijn al in november werd ontslagen. Het diepste punt was ook dat we op een goed moment laatste stonden.

De verlosser

John van ’t Schip moest Ajax redden. De winsten kwamen en we krabbelden langzaam naar boven. Maar niets gaat alleen maar als een rechte lijn omhoog. Op een gegeven moment moest er ook verloren worden. Tegen de winterstop kwamen er een nederlaag tegen PEC en daarna als hoogtepunt het verlies tegen de amateurs van Hercules.

Het blijft een moeizaam seizoen

Na de winterstop moest Jordan Henderson ons redden, maar na een goed begin net na de winterstop kwam de klad er toch weer in. Kortom is Ajax dit seizoen te wisselvallig. Als we een goede wedstrijd spelen tegen PSV of Aston Villa kunnen we zo weer verliezen van een kleine tegenstander. Uiteindelijk verloren we de terugwedstrijd tegen Aston Villa ruim. Liggen we Europees eruit en kunnen we eigenlijk nog maar voor de vijfde plaats gaan en die moeten we ook zien vast te houden.

Opnieuw opbouwen

Kortom dit is één van de slechtste seizoenen die ik met Ajax heb meegemaakt. Zelfs in de jaren tussen 2004 en 2010 was het voetbal beter. Er komt nu een nieuwe algemeen directeur Alex Kroes en die moet heel wat doen aankomende zomer om het team enigszins wat beter te maken. Want de aankopen van afgelopen zomer door voormalig technisch directeur Sven Mislintat moet je eerst nog zien kwijt te raken.

Achter je club blijven staan

Maar ondanks dit alles blijf je als supporter achter je club staan. Je hoopt op betere tijden, maar weet dat het tijd gaat kosten. En ook volgend seizoen zullen we niet voor de titel gaan. Maar juist om een team te zien groeien en kijken hoe er langzaam weer een topteam wordt opgebouwd is mooi om te zien. Daarvoor zal ik om de twee weken weer naar de Arena gaan. Ook volgend seizoen. Dit betekent wel dat elke wedstrijd die dit seizoen nog gespeeld wordt billen knijpen zal betekenen. Maar dat moet je als echte supporter over hebben voor je club.

Een mooi weekend Zeeland

Het is donderdagochtend. Ik roep mijn zorg op om uit bed gehaald te worden. Mijn verzorger komt zingend mijn kamer binnen. Ik ben namelijk jarig. Vandaag wordt voor mij eigenlijk een gewone werkdag. Toch word ik een aantal keer gebeld door familie. Ik ben er blijkbaar niet op voorbereid, want ik zou het ook niet vieren vandaag. Mijn vader belt mij op een moment dat ik druk met mijn werk bezig ben. Dus het komt ook niet over. In de avond bel ik rustig met mijn vader.

Ophalen in Heemstede

De volgende dag ben ik vrij. Het is de bedoeling dat ik een lang weekend naar Domburg ga. Dit heb ik afgesproken met mijn tante en mijn oom die daar wonen. Aan het begin van de middag neem ik taxi naar mijn ouders in Heemstede. Daar komt ook mijn neef Victor die met mij mee gaat naar Domburg. Als ik in Heemstede ben is mijn neef er nog niet. Ik ga lunchen met mijn ouders. Op een gegeven moment moet Victor opgehaald worden bij het treinstation. Victor wordt nog rondgeleid door het net nieuwe appartement van mijn ouders. Daarna ga ik met de Caddy samen met Victor naar Domburg rijden. Ondertussen belt mijn zus nog omdat ze mij gisteren nog niet had gefeliciteerd.

Lange reis naar Zeeland

De reis is op een vrijdagmiddag. Iedereen is klaar met werk en heeft weekend. Hierdoor is het hartstikke druk op de weg. Dus we kwamen in een file terecht. Dat gaf helemaal niet. Zo hadden Victor en ik tijd om bij te kletsen. Ik had mijn neef al een tijd niet gezien. Eind jaren negentig heb ik in Arnhem gewoond. Mijn neef komt uit Arnhem en hij kwam in die tijd elke donderdagavond bij mij langs om een film samen te kijken. We zijn ongeveer even oud en deden van jongs af aan dingen samen. Dus het is fijn om weer een moment te hebben die we samen doorbrengen. Rond om Rotterdam was het het drukst. Daar zagen we bij de haven een groot schip dat heel erg hoog in de lucht werd gehouden.

Van jongs af aan

Victor en ik deden van jongs af aan dingen samen, maar de afgelopen jaren is ons leven wel heel verschillend. Victor heeft een gezin gekregen en heeft drie kinderen. Ik ben vrijgezel en heb geen kinderen. Eigenlijk heb je dan een ander leven. Dat heb ik ook gemerkt met mijn broer en zus die kinderen hebben. Het lijkt wel of hun hele privéleven in het teken staat van de kinderen, en misschien is dat logisch. Je brengt ze naar school, naar hockeytraining en dan hebben ze in de weekenden ook hockeywedstrijden die ze moeten spelen. Daarnaast hebben ze ook nog vrienden van mijn nichtjes en neefje die komen spelen. Aan dit soort dingen hoef ik niet te denken. In de weekenden kan ik gewoon uitslapen. Behalve dat ik twee keer in de week in het stadhuis ben en voor de rest werk ik thuis.

Eindelijk aangekomen

Wij komen bij Rotterdam. Een heel groot vrachtschip staat in de steigers hoog in de lucht. Victor en ik kijken er naar met verbazing. We hebben ook de tijd, want rond Rotterdam is de file nog het langst. Wanneer we eindelijk Zeeland binnen rijden merk je dat meteen. Het is veel rustiger en om ons heen zien we links en rechts van ons veel water en we rijden op een smalle weg. Rond zes uur zijn wij bij ons hotel. We werden al verwacht. Ook de tillift die ik besteld had was al in onze hotelkamer. Toen wij alleen in onze hotelkamer aankwamen merkten we dat de tillift niet onder mijn bed kon komen. Niet veel later kwamen mijn tante en oom bij onze kamer. Het was een warme verwelkoming. Het bed verhogen zouden mijn tante en oom regelen met het personeel die zij heel goed kennen.

Lekker luxe eten

Ondertussen gingen wij dineren en dat kan in het Badhotel. Ik durfde weer als eens vaker geen vis te bestellen. Dus ik koos voor de steak. We raakten in gesprek over onder meer het werk van Victor. Over onder andere dat hij elk jaar weer een documentaire maakt over de Slag om Arnhem voor de gemeente Arnhem. Daarna hebben we het over mijn werk en hoe het mijn oom allemaal beleefde als ambtenaar. Toen we klaar waren met dineren gingen we al naar bed. Het was al vrij laat en we hadden een groot programma voor morgen. Het personeel had mijn bed hoger weten te krijgen door er stenen onder te leggen. Dus dat was ook opgelost.

Start van een mooie dag

De volgende ochtend genoten Victor en ik van een echt luxe hotelontbijt met uitgebakken spek, roerei en Victor genoot zelfs van zalm. Daarna liepen Victor en ik naar het museum van mijn tante en oom wat nu Museum Domburg heet, vroeger het het de Marie Tak van Poortvliet Museum. Nu was er een tentoonstelling van Jacoba van Heemskerck. Zij zou rond het einde van de 19e, begin 20e eeuw een relatie hebben gehad met Marie Tak van Poortvliet, wat in die tijd niet kon.

Naar Vlissingen

Na Museum Domburg was het de begin van de middag. We bespraken wat we de rest van de middag zouden doen. Het was een hele regenachtige dag. We besloten naar Vlissingen te gaan, naar het Maritiem Museum. Dit was een museum waarbij je een audio-apparaat moest gebruiken. Het museum ging over de gewonnen zeeslagen van Michiel de Ruyter en de mannen die meegingen reizen op de schepen. Dit betekende dat ze soms maanden niet thuis waren en dat ze hun vrouwen alleen achterlieten met hun kinderen.

Een gezellige avond

Rond 4 uur gingen we weer terug naar Domburg met vis van een goede vishandel uit Vlissingen. Bij mijn tante en mijn oom thuis gingen we piratenbridge spelen. Het lijkt erg op boerenbridge, maar dan met iets aparte regels. Daarna gingen we Nederlands elftal kijken wat speelde tegen Ierland. We wonnen met 1-0, maar speelde helemaal niet goed. Maar we waren nu wel erg dichtbij het EK wat aankomende zomer wordt gespeeld.

Weer naar huis

Aan het einde van de avond gingen Victor en ik weer naar ons hotel. De volgende ochtend genoten we weer van eerlijk ontbijt. Na dat we nog een koffie namen met ons tante en oom gingen we echt weer naar huis. Of in ieder geval Heemstede, waar mijn ouders wonen. De reis ging op zondagochtend een stuk sneller dan vrijdagmiddag. Mijn vader reed Victor naar het Centraal Station van Amsterdam, zodat hij weer de trein naar Arnhem kon nemen en mij bracht hij weer thuis. Het is heel bijzonder om zo’n neef als goede vriend te hebben en dat ik zo’n bijzondere band heb met mijn tante en mijn oom. Ik had een fantastisch weekend!

Op een goed seizoen

Vorige week keek ik als van ouds Ajax in De Oude Schaeper met mijn vriend Philip. Philip is na een half jaar in Colombia te hebben gezeten weer terug in Amsterdam. Een aflopende visum zorgde ervoor dat hij weer terug moest naar Nederland. De Ajax-wedstrijd was een oefenwedstrijd tegen Augsburg ter voorbereiding van het nieuwe seizoen.

Nog geen gelukkige start

Tot nu toe heeft Ajax drie oefenwedstrijden gespeeld tegen FC Den Bosch, Shakhtar Donetsk en Anderlecht. De wedstrijd tegen Den Bosch was met veel jeugdspelers en veel spelers van het eerste waren nog niet terug van vakantie. Deze wedstrijd werd 2-2 gelijkgespeeld. Maar omdat veel spelers van het eerste er nog niet waren was er nog weinig over te zeggen. De wedstrijd tegen Shakhtar Donetsk was wel beter en werd 3-0 gewonnen. Maar het Shakhtar Donetsk is niet meer Shakhtar Donetsk van een paar jaar geleden. Door de oorlog in Oekraïne zijn daar veel spelers vertrokken. Maar een paar dagen later werd tegen Anderlecht gespeeld en dat werd roemloos verloren met 3-0.

Op nieuwe kansen

Dat in ogenschouw nemend gingen we dus de wedstrijd kijken tegen Augsburg. Ik nam tram 3 naar het Hugo de Grootplein. Ik zou te laat komen voor de wedstrijd, want ik wachten met reizen tot de regen opgehouden was. Daarna had ik nog wat hulp nodig van mijn zorg. Dus rond kwart voor 3 vertrok ik van huis. Terwijl de wedstrijd 3 uur begon. Toch had ik geluk, want toen ik bij het Muiderpoortstation was kwam tram 3 er meteen aan. De reis ging vrij snel, want rond half 4 was ik bij De Oude Schaeper. Ik had niets gemist. Het stond nog 0-0 en waren nog nauwelijks kansen geweest aan beide kanten begreep ik.

Er gebeurt wat bij Ajax

Pas sinds deze week gebeurd er wat bij Ajax. Er waren eerst een aantal verkopen en spelers zijn vertrokken. De nieuwe technisch directeur, Sven Mislintat, laat weinig los over aankopen. Misschien ook wel goed, want hoe minder daar over bekend is, hoe minder concurrenten daarover weten. Tot het eind van augustus zullen er nog aankopen komen voor Ajax. Een erg spannende maand. Maar ik ben er van overtuigd dat er nog veel spelers gaan komen. Misschien moet Maurice Steijn zijn team nog vormen in het begin. Maar uiteindelijk gaan we meedoen om de titel.

Altijd voor de titel gaan

Ik weet dat er nu vrienden zijn die mij voor gek verklaren. Wij kampioen? Ja, wij gaan voor de titel. Zij zeggen het wordt een tussenjaar. Wat heb je daar aan? Ajax moet altijd voor het kampioenschap gaan. Ook dit jaar. Wij hebben goede jaren gehad met Ten Hag en het is altijd zo dat na goede jaren het iets minder kan gaan. We moeten nu een nieuw team opbouwen. Geef Sven Mislintat en Maurice Steijn die kans. Er komen nu al spelers als Diant Ramaj, Carlos Borges en Jakov Medic. Diant Ramaj is een doelman voor de toekomst. Hij zal voorlopig tweede doelman zijn achter Rulli. Borges vind ik echt een topaankoop voor Ajax. Borges hebben we gekocht van Manchester City. Hij heeft daar nooit het eerste gehaald, maar in het tweede was hij topscoorder van Premier League 2. Medic komt van Sankt Pauli. Een club het tweede Bundesliga. Het is afwachten of hij het niveau aan kan. Maar soms moet je iemand een kans geven. Het kan goed uitpakken.

Geeft mij veel hoop

Dit geeft mij toch veel hoop op een succesvol seizoen. De wedstrijd tegen Augsburg was niet goed. We verloren met 3-1. Ik moet ook zeggen dat ik na die wedstrijd vrij teleurgesteld was. Maar we hebben nog een maand om een team te bouwen en ik heb het vertrouwen dat dit ook gaat lukken. Na de wedstrijd bleef ik nog gezellig bij De Oude Schaeper tot het einde van de avond. Het was weer als van ouds met Philip in de kroeg.