
Lieve pappa,
Wat was jij toch een fantastische vader. Al vanaf het begin van mijn leven stond je klaar voor mij. Toen ik geboren werd in Saoedi Arabië moest ik meteen naar Nederland gevlogen worden omdat ik veel te vroeg geboren was. Als ik nog foto’s van mijzelf zie in een couveuse kan ik mij niet voorstellen dat ik zo klein was en soms vind ik het nog eng om die foto’s terug te zien.
Altijd voor mij klaarstaan
De eerste jaren wisten jullie nog niet hoe mijn handicap uiteindelijk zou ontwikkelen. Maar toen dat een beetje duidelijk werd stond jij altijd voor mij klaar. De foto gemaakt op de I-Horst, de boerderij van opa en oma, fietsend op een driewieler is daar al een bewijs van. We hadden beide de foto ingelijst. Bij mij staat hij nog prachtig op de kast onder mijn televisie. Het lijkt wel of ik bang ben om te fietsen en jij mij aanmoedigt om door te zetten.

Mamma en jij hebben mij altijd aangemoedigd om door te zetten. Hierdoor heb ik ook eerst mijn mavo, daarna mijn havo en uiteindelijk hbo kunnen halen. Mij overtuigen dat ik alles kan bereiken wat ik wil ondanks mijn handicap heeft mij ver gebracht. Al was de buitenwereld niet altijd overtuigd. Wat ook belangrijk hierbij was is dat ik mij niet zielig moest voelen omdat ik een handicap heb. Altijd eerst zelf dingen proberen tot dat het echt zeker is dat het jezelf niet lukt. Nog steeds heb ik deze instelling bij alles wat ik doe. Mijn zorg zegt af en toe zelfs dat ik meer mag vragen. Tot de dag van vandaag ben ik blij dat jullie dit bij mij hebben bijgebracht. Hierdoor haalde en haal ik het beste uit mijzelf.
Alles wat je doet moet nut hebben
Na Saoedi Arabië zijn we verhuisd naar de Uit den Bosstraat in Haarlem. Het enige wat ik daar nog van weet is dat ik een Nijntje poster had. Daarna zijn we verhuisd naar de Heemsteedse Dreef in Heemstede. Daar heb ik het grootste gedeelte van mijn jeugd gewoond. Daar ben ik het meest gevormd tot de persoon die ik nu ben door vooral jou. Alles wat je doet moest nut hebben. En dat gaf je door aan mijn broers, zus en mij. Daarom waren er altijd taken te doen. Daar werden mijn broers en zus soms gek van. Ze vonden misschien soms dat zij meer moesten doen dan ik. Misschien kreeg ik minder taken, maar jij vond het belangrijk dat ik mee deed in het gezin en ik kreeg wel degelijk mijn taken.

Eén van mijn taken was sinaasappels uitpersen voor het zondagochtendontbijt. Het zondagochtendontbijt was jouw moment. Je stond al vroeg op om voor iedereen het ontbijt klaar te maken. We hoorden vanuit onze bedden dat jij er al mee bezig was omdat je vrolijk floot en mee zong met Hilversum 3 van Herman van Veen. Als jij het eerste gedeelte klaar had hielp jij mij uit bed en ging ik naar beneden met de lift om de sinaasappels uit te persen. Een nostalgisch moment waar ik soms naar terug verlang.
Speciale band met jou
Jij hebt mij tot dat ik in 1998 naar Arnhem verhuisde altijd geholpen met in- en uitbed halen. En ondanks dat jij een drukke baan had deed je dit altijd met veel vrolijkheid. Dit zorgde ervoor dat ik echt een speciale band met jou heb opgebouwd. Bij jou kon ik hierdoor het meeste terecht als ik ergens mee zat. Al zijn wij beide niet personen die helemaal open spreken over onze gevoelens. Ook heb ik mooie herinneringen aan dat jij in mijn bed kroop om mij voor te lezen. Want voorlezen kon jij goed. Je kon verschillende stemmetjes maken voor elk personage uit het boek. Samen met jou verslonden we alle boeken van de Kleine Kapitein.

De vakanties die wij hadden als gezin waren ook nostalgisch. De eerste jaren van mijn leven gingen we altijd met de auto en vouwcaravan kamperen. Dat was vooral naar Frankrijk, maar we zijn ook naar Engeland en Zwitserland geweest. Jij hielp mij altijd met aan- en uitkleden in de vouwcaravan. Dat was best zwaar. Maar de autoreis naar eindbestemming was ook leuk. We hadden altijd een aantal cassettebandjes mee die we grijs draaiden. Jij had bandjes van natuurlijk Herman van Veen en Jacques Brel en voor de kinderen waren er bandjes van Bert en Ernie en Alfred Jodocus Kwak. Op een gegeven moment werd het toch echt te zwaar om mij te verzorgen in een vouwcaravan en vanaf ongeveer 1995 gingen we naar het huis van mijn oud-tante, wat jullie later zouden kopen.

Meedoen zoals iedereen
Mamma en jij hebben in het begin geprobeerd te kijken of ik mee kon doen in het normale onderwijs. Zo heb ik in de kleuterklas gezeten van de Haarlemse Montessorischool. De zelfde school waar mijn broers en zus op hebben gezeten. Maar na een jaar bleek dat ik toch meer aandacht nodig had dan de andere kinderen. Ik ging daarna naar mytylschool De Regenboog. Op die school ontmoette ik Joep. Wat voor jou Cees was, is voor mij Joep. Mijn oudste vriend die ik al sinds mijn lagere school heb.
Een band door Ajax
De band die Joep en ik hadden had met een groot deel te maken met Ajax. Zo kwam Ajax ook een beetje in ons gezin. Ik maakte iedereen, de één in mindere mate, de andere in grotere mate enthousiast voor Ajax. Dat ik een groot Ajax-fan ben geworden zorgde ervoor dat jij voor mij seizoenskaarten regelde voor Ajax toen ze in 1996 naar de Amsterdam Arena verhuisden. Mijn trotste bezit en die ik pas zal weg doen als ik dood ga.
Samen naar de Arena
Van 1996 tot 2011, tot dat jij ziek werd, was jij bijna altijd mijn vaste begeleider. Je werd door mijn enthousiasme voor Ajax ook een Ajax-fan. Waarschijnlijk vond je het altijd wel leuk om voetbal te volgen. Je keek iedere zondag Studio Sport, of zoals jij het altijd bleef noemen Sport in Beeld. Maar volgens mij was je voor dat ik er was niet zo’n groot voetbalfan. Toen wij samen in de Arena waren was jij wel degelijk een enthousiaste fan. Maar als jij de krant erbij pakte wist ik dat je niet zo enthousiast was over het spel. Tijdens het eerste seizoen van Frank de Boer als trainer, jouw laatste seizoen dat jij mee ging, pakte jij ook vaker de krant erbij.
Daarnaast hadden we ook discussies wanneer we vertrokken uit de Arena. Jij wilde altijd een paar minuten voor de wedstrijd was afgelopen weg zodat we niet in de file kwamen. Ik wilde de wedstrijd altijd tot het eind bekijken. We kozen voor de gulden middenweg. Als we tegen een ‘kleine’ tegenstander speelden en we stonden al redelijk voor dan gingen we eerder weg, als we tegen Feyenoord of PSV speelden bleven we altijd tot het eind.

Voetbalervaringen uit je jeugd
Ik heb weleens aan mijn vader gevraagd hoe hij vroeger als jongetje voetbal beleefde. Hij vertelde dan over dat hij bij het Olympisch Stadion in bomen klom en dat hij van daaruit gratis de wedstrijd kon bekijken die er toen gespeeld werd. Soms lijkt het mij wel leuk om te hebben beleefd hoe het begin was van het professioneel of semi-professioneel voetbal. Waarschijnlijk waren voor veel mensen kaartjes voor voetbalwedstrijden te duur en vonden wel meer jongeren zulke manieren om toch een voetbalwedstrijd te bekijken.
Zelfstandig leren leven
In 1998 ging ik naar een middelbare mytylschool in Arnhem. Daar leerde ik doordeweeks zelfstandig te wonen en in de weekenden kwam ik weer terug naar Heemstede. Doordat we elkaar minder gingen zien was het des te leuker om elkaar in het weekend te zien. In 2002 had ik mijn mavo en mijn havo voor een groot deel afgerond. Ik vertrok weer uit Arnhem en omdat ik nog geen eigen woning had kwam ik weer bij jullie wonen. Volgens mij vonden mamma en jij dat geen probleem. Alleen was in- en uit bed halen wat zwaar voor je geworden. Dus we huurden thuiszorg in.
Beide liefde voor Amsterdam
De jaren daarna ging ik studeren. Na een aantal jaar wilde we toch kijken of ik zelfstandig ergens kon wonen. Het duurde langer dan verwacht tot het Fokusproject werd opgezet in Haarlem. Maar op een gegeven moment kon ik wel een woning huren op de Helmlaan. In 2009 studeerde ik af en ik weet nog hoe trots je op mij was. Ik gaf een groot feest in de tuin op de Van Merlenlaan. Het project in Haarlem was nog steeds niet gereed. Toen dachten we waarom ben ik afhankelijk van Haarlem. Ik kan ook naar Amsterdam verhuizen. Dat ging vrij snel en ik woon nog steeds waar ik toen naar verhuisd ben. Volgens mij vond je het ook wel mooi dat ik naar Amsterdam was verhuisd, want jij bent geboren en opgegroeid in Amsterdam en je had daardoor liefde voor die stad. Die liefde kreeg ik in loop der jaren ook. Ik wil er nooit meer weg. Het werd een onderwerp waar we veel over spraken.

Omgaan met je ziekte
Toen jij in 2011 in het ziekenhuis lag, net na dat je uit coma was, heb ik in het ziekenhuis de Champions League-finale tussen Barcelona en Manchester United met je gekeken. Je was er nog niet helemaal bij, maar ik merkte aan je reactie dat je het fijn vond dat ik bij je was. Daarna heb je gerevalideerd bij Reade aan de Overtoom. In die periode ben ik vaak bij je langs gegaan.
Je kwam wonderlijk goed uit de revalidatie. Het leven daarna werd natuurlijk anders voor je. Het is hartstikke moeilijk als je met beperkingen moet leven die je eerst niet had. Dit is anders dan hoe het bij mij zit. Ik heb al vanaf mijn geboorte een beperking. Daardoor kan ik het denk ik beter accepteren dan jij kon, omdat ik eigenlijk niet weet wat ik mis. Je kon niet meer mee naar Ajax, maar zeker tijdens uitwedstrijden kwam je vaak bij mij thuis kijken.
We spraken met enige regelmaat af. Je had het vaker moeilijk met de beperkingen die je had. Al gaf jij vroeger mij het advies: “Kijk niet naar de dingen die jij niet kunt doen, maar kijk naar dingen die je wel kunt doen.” Maar dit advies vond jij zelf ook lastig om op te volgen. Ik vond het ook moeilijker te accepteren dat jij mij met sommige dingen niet meer kon helpen, waar je voorheen mij wel mee kon helpen. Dat maakte het soms dat ik het fijner vond als mamma bij onze afspraken was. Dat gaf jou het gevoel dat ik je afstootte. Maar zo zag ik het nooit.
Groot verdriet
In 2015 gebeurden het meest verschrikkelijke wat je als opa mee kan maken en dat is dat je een kleinkind ziet sterven. Dit was voor de hele familie verschrikkelijk, maar natuurlijk het meest voor Viv en Floor. Maar als opa had je toen je enige kleinzoon verloren. Maar wat altijd bij onze familie is dat we aan alle negatieve dingen die wij meemaken het positieve eruit halen. Alleen konden we hier even niet het positieve van zien.
Trouw blijven aan je werk
In mijn eerste jaren na dat ik mijn studie had afgerond bleef ik max twee jaar bij een bedrijf, daarna moest ik altijd weer een nieuwe baan zoeken. Dat veranderden in 2017 toen ik voor de gemeente Amsterdam ging werken. Daar verdiende ik na één jaar een vastcontact. Volgens mij was je erg trots op dat ik voor de gemeente ging werken. Ook voor de stad waar jij bent geboren en opgegroeid. Sinds ik in 2010 naar Amsterdam ben verhuisd kreeg ik ook steeds meer de liefde voor deze stad. Dat is iets wat we gemeen hebben. Ik wil ook nooit meer verhuizen uit deze stad. Je zei ook altijd: “Nooit weggaan bij de gemeente, fantastische werkgever.” Wanneer ik soms begon over je weet nooit wat je leven geeft. Jij hebt ook alleen voor NACO gewerkt tijdens je werkende carrière. Dus vastigheid was belangrijk voor je. Nou, pap. Ik ben ook hartstikke blij bij de gemeente. Dus wie weet blijf ik er.
Achteruit gaan
Lieve pap, vooral het laatste jaar merkten we dat je achteruit ging. Ik merkte het vooral toen we een paar maanden geleden gingen lunchen bij De Plantage bij Artis. Het regenden vrij hard en we probeerden de auto vlakbij het restaurant te parkeren. Maar het was redelijk vol vlakbij het restaurant en pappa moest met zijn rollator toch een eindje lopen. Je was helemaal op toen we bij het restaurant waren. Ik vond dit moeilijk om te zien. En voor mij was dit het eerste moment dat ik werkelijk dacht: “Dit kan misschien niet zo heel lang meer duren.”
Wat zal ik je ontzettend missen
Lieve pap, wat zal ik je ontzettend missen. Het is nu al een maand geleden dat je overleed, maar ik kan het mij nog steeds niet goed voorstellen. Het doet nog steeds hartstikke veel pijn. Jij was mijn eerste supporter en je supporterde mij tot het einde van je leven. Wat was je een fantastische vader. Ik zal mijn hele leven aan je blijven denken. Juist aan de positieve dingen die we samen hebben meegemaakt.
